اختصاصی شبکه علمی ثریا- خودروهای برقی به باتری نیاز دارند. این یک صنعت میلیارد دلاری است که نروژ به شدت در آن سرمایه گذاری می کند. پنج کارخانه گیگا در حال حاضر در نروژ ساخته می شود. همه اینها باتری هایی برای خودروهای الکتریکی تولید می کنند. میزان سازگاری با محیط زیست این تولید باتری به نحوه حل مشکل استفاده مجدد بستگی دارد. یک کارشناس در اینباره میگوید:«مشکل در حال حاضر این است که بین شرکتهایی که باتریها را تولید میکنند و شرکتهایی که آنها را بازیافت میکنند، تقسیمبندی وجود دارد. نحوه تولید باتریها، بازیافت آنها را دشوار میکند. وجه مشترک کارخانههای جدید این است که همگی سلولهای باتری را برای ساخت باتریها تولید خواهند کرد. او میگوید: « ما میتوانیم با ساخت باتریهایی که بازیافت آنها بسیار آسانتر است، به صنعت کمک کنیم. این تمرکز می تواند به سرعت حتی مهم تر شود.
بازار به شدت در حال رشد
تقریباً از هر پنج خودروی جدید در نروژ، چهار خودروی برقی هستند. در سراسر جهان، نسبت خودروهای الکتریکی جدید حدود 10 درصد است، اما این تعداد در سالهای اخیر به شدت افزایش یافته است. در سال گذشته، تقریباً هشت میلیون خودروی الکتریکی جدید وارد جادهها شد. باتریهای همه این خودروها حاوی فلزات کمیاب گرانقیمت هستند،که گاهی اوقات به سختی به دست میآیند و اغلب برای محیطزیست بسیار ناسازگار هستند. اگر ما موفق به استفاده مجدد از مواد موجود در باتری ها نشویم، تأثیر زیست محیطی همه این خودروهای الکتریکی ممکن است مشکوک تر شود. کارشناسان براین باورند که در آینده باید باتریهای خودروهای الکتریکی را بازیافت کنند. باتری ها را می توان به روش های جدیدی طراحی و تولید کرد که این کار را بسیار آسان تر می کند. چند سال پیش، کار بر روی فرآیندهای بازیافت باتری در NTNU شامل گروهی متشکل از سه یا چهار محقق بود. اکنون گروه بزگتری وجود دارد که این تمرکز را به عنوان زمینه تخصصی خود دارد و بر پروژه HolE-LIB نظارت دارند که به چگونگی بازیافت لیتیوم موجود در باتریها میپردازد.
دلایل اصلی که کارخانههای باتری، باتریها را قابل بازیافتتر نمیکنند، به وضوح مربوط به دلایل اقتصادی هستند. ساخت باتریهایی که بازیافت آنها آسانتر است، گرانتر است. اما روزی که مقررات بازیافت سختتر شود، طراحی مجدد و بازسازی تولید باتری هزینه بر خواهد بود. این گروه در حال حاضر با چندین شرکت صنعتی از جمله Hydro، Vianode، Hydrovolt، Glencore Nikkelverk و Morrow همکاری نزدیک دارند. پنج کارخانه بزرگ باتری سازی برای خودروهای الکتریکی در حال حاضر در نروژ در حال ساخت هستند. چند سال پیش، SINTEF، بزرگترین موسسه تحقیقاتی مستقل اسکاندیناوی، تخمین زد که اروپا به تنهایی تا قبل از سال 2030 به 55 کارخانه باتری جدید نیاز خواهد داشت تا این نیاز را پوشش دهد. تا سال 2050، 600 کارخانه از این قبیل در سراسر جهان مورد نیاز خواهد بود.
استفاده برای مقاصد دیگر دشوار است
محققان در NTNU همچنین بررسی کردهاند که آیا تعمیر باتریهای قدیمی به جای بازیافت آنها امکانپذیر است یا خیر، و شاید بعداً از این باتریها برای مقاصدی غیر از اتومبیل استفاده کنند. وقتی باتری ماشین الکتریکی دیگر برای یک خودروی الکتریکی قابل استفاده نباشد، 80 درصد شارژ آن همچنان در دسترس است. بهطور بالقوه، باتریها را میتوان در مکانهای دیگری مانند روشنایی خیابان یا مصارف مختلف خانگی استفاده کرد. دو نوع رایج باتری عبارتند از: باتری های NMC که حاوی نیکل، منگنز و کبالت هستند و باتری های LFP که حاوی لیتیوم، آهن و فسفر هستند. باتری های LFP به طور کلی برای استفاده برای مقاصد دیگر نامناسب هستند. باتریهای NMC نیز با مشکل مواجه میشوند، زیرا در نهایت باید پس از استفاده برای چیزی غیر از اتومبیل، بازیافت شوند. اما موانع فنی همه مشکل نیست. میتوانیم تصور کنیم که برخی از سلولهای معیوب باتریها را که برای خودروها مناسب نیستند، جایگزین کنیم و سپس از این باتریها برای چیز دیگری استفاده کنیم. اما در اینجا با مشکلات قانونی مواجه میشویم و مسئولیت باتری پس از آن بر عهده چه کسی است. آیا کارخانه باتریسازی مسئول است یا شخصی که سلول ها را تعمیر میکند؟
روش ها بهتر می شوند
همه باتری های لیتیوم یون مشترک هستند که از گرافیت به عنوان ماده آند استفاده می کنند. در حال حاضر این ماده بازیافت نمی شود، اما روشی درحال توسعه است که می توانیم گرافیت را نیز بازیافت کنیم.این کار از آنجا مهم است که بتوانیم در آینده همه مواد ارزشمند موجود در باتری را بازیافت کنیم. بازیافت باتری یک زمینه پیچیده است. اما اگر میخواهیم از تبدیل به خودروهای برقی بهره کامل را ببریم، تمامی چالشها باید حل شوند.