به گزارش ثریا ابوالفضل واحدی، معاون آموزشی وزیر علوم، از تدوین نظامنامه جدید آموزش الکترونیکی خبر داد که به زودی به دانشگاهها ابلاغ خواهد شد. این نظامنامه به دانشگاهها اجازه میدهد بخشی از آموزش خود را به صورت مجازی و بخش عمده آن را به صورت حضوری برگزار کنند، گامی مهم در جهت انعطافپذیری آموزش عالی.
معاون وزیر علوم تاکید کرد که این نظامنامه امسال نهایی شده و اجرای آن با خود دانشگاهها خواهد بود. هدف اصلی، ایجاد چارچوبی مدون برای آموزش ترکیبی در دوران پساکرونا است و انتظار میرود با اجرای آن، کیفیت آموزش در دانشگاهها ارتقا یابد.
وی در پاسخ به سوالی درباره ارتباط این آییننامه با نظامنامه آموزش الکترونیکی سال ۱۴۰۰، توضیح داد: «بله، تجربه دوران کرونا در سال ۱۴۰۰ منجر به تدوین و ابلاغ آن نظامنامه آموزش الکترونیکی شد که به دانشگاهها اجازه میداد درصدی از دروس خود را مجازی ارائه کنند.» این نشان میدهد که رویکرد جدید بر پایه تجارب قبلی و با هدف بهبود یادگیری الکترونیکی شکل گرفته است.
واحدی ادامه داد: «در حال حاضر، آن نظامنامه باید بروزرسانی شده، مشکلات آن برطرف و در برخی بخشها توسعه یابد. باید شاخصهایی تدوین شود تا استاندارهای یادگیری الکترونیکی رعایت گردد و انشاالله این امر انجام و ابلاغ میشود.» این بروزرسانی برای اطمینان از کیفیت آموزش مجازی و تطابق آن با نیازهای روز ضروری است.
پیش از این، در بخشنامهای که وزارت علوم سال ۱۴۰۰ به دانشگاهها ابلاغ کرده بود، تصریح شده بود که تمامی دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی استان در صورت لزوم استفاده از آموزشهای الکترونیکی در قالب ترکیب متناسب آن با آموزش حضوری، الزاماً باید مطابق با نظامنامه یادگیری الکترونیکی و تحت نظارت شورای آموزش عالی استان اقدام کنند.
بر اساس آن نظامنامه، دانشگاههای سطح یک با مصوبه شورای داخلی، مجاز بودند تا ۵۰ درصد و دانشگاههای سطوح دیگر نیز با مصوبه شورای داخلی خود تا ۳۰ درصد از خدمات و دروس خود را به صورت الکترونیکی ارائه کنند. این تفکیک به منظور تناسب با ظرفیتها و امکانات هر دانشگاه صورت گرفته بود.
تفسیر این مصوبه بدین معناست که به طور مثال، دانشگاهی مانند دانشگاه شیراز میتوانست مصوب کند که اگر دانشجو برای دریافت مدرک کارشناسی باید ۶۰ درس را طی کند، دانشگاه اختیار دارد تا ۳۰ درس از این مجموعه را به تشخیص دانشکده و استاد، به صورت آنلاین برگزار نماید. این انعطافپذیری به دانشگاهها امکان میدهد تا برنامههای خود را متناسب با نیازهای دانشجویان و اساتید در حوزه آموزش از راه دور تنظیم کنند.
حتی استاد میتوانست تصمیم بگیرد نیمی از دانشجویان در کلاس حضوری و نیمی دیگر به صورت آنلاین دروس را دنبال کنند. اما لازمه آن، تصویب آییننامههای داخلی و دستورالعملهای اجرایی توسط هر دانشگاه است. یک دانشگاه ممکن است تصمیم بگیرد از حداکثر ظرفیت آموزش الکترونیک استفاده کند، در حالی که دانشگاه دیگری تنها از ۳۰ درصد این ظرفیت بهره ببرد.
این تصمیمات باید در شورای هر دانشگاه گرفته و اعلام شود. همچنین، اینکه کدام گزینهها برای آموزش مجازی به استاد و دانشجو ارائه میشود، باید در دستورالعمل اجرایی هر دانشگاه به طور شفاف مشخص گردد تا از سردرگمی جلوگیری شده و کیفیت آموزش و استانداردهای آموزشی تضمین شود.
منبع: وزارت علوم