به گزارش ثریا امروز، ۲۷ اردیبهشت، مصادف با سالروز رحلت عالم ربانی، فقیه و عارف روشن ضمیر، حضرت آیت الله محمدتقی بهجت است. ایشان در اواخر سال ۱۳۳۴ قمری در شهر فومن گیلان چشم به جهان گشودند و پس از عمری تلاش علمی و معنوی، در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۸ به دیار باقی شتافتند. سیره آیت الله بهجت همواره مملو از درسهای اخلاقی و عرفانی بوده است.
آیت الله بهجت تحصیلات ابتدایی را در مکتبخانه فومن آغاز کردند و سپس برای ادامه تحصیلات علوم دینی، در سن ۱۴ سالگی (۱۳۴۸ قمری) به عراق عزیمت نموده و در کربلا و نجف از محضر اساتید بزرگی چون آیات سید ابوالحسن اصفهانی، آقا ضیاء عراقی، میرزای نائینی و شیخ محمدحسین غروی اصفهانی بهرهمند شدند. ایشان همزمان با تحصیل، به تهذیب نفس اهتمام ویژهای داشتند و در نجف، شاگردی آیت الله سید علی قاضی را پذیرفتند.
پس از تکمیل دروس، آیت الله بهجت به ایران بازگشته و در حوزه علمیه قم به تدریس و تربیت طلاب پرداختند. ایشان با انتشار رساله توضیح المسائل، در زمره مراجع تقلید شیعیان قرار گرفتند. زندگی آیت الله بهجت سرشار از معنویت و سادهزیستی بود.
روایتی از تواضع و سادهزیستی آیت الله بهجت
حجت الاسلام و المسلمین علی بهجت، فرزند ایشان، در کتاب «صحبت سالها» به ابعاد مختلف زندگی پدر پرداخته است. وی درباره وقار و عدم تکبر آیت الله بهجت میگوید: "ایشان با وقار بودند؛ اما تکبر نداشتند. طوری رفتار میکردند که برخی اصلاً نمیتوانستند ایشان را بشناسند. روزی فردی ایشان را در محله میبیند و از بقال میپرسد چرا مردم دنبال این آقا هستند؟ بقال میگوید ایشان آقای بهجت است. آن مرد با تعجب به دنبال پدرم میدود و میگوید باور نمیکردم اینقدر بیتکلف باشند."
وصیتنامه مختصر و پرهیز از القاب
فرزند آیت الله بهجت همچنین به وصیتنامه مختصر پدر اشاره میکند که در آن به برپایی روضه از ثلث اموال و قضای تمام نماز و روزههایشان از سال تکلیف وصیت کرده بودند، با اینکه خودشان به این امور اهتمام داشتند. یکی از نکات بارز در سیره آیت الله بهجت، بیزاری ایشان از القاب، بهویژه عنوان «آیت الله العظمی» بود.
ایشان نقل میکنند: "روزی خادمان امامزاده موسی مبرقع (ع) که پدرم به ایشان ارادت داشتند، با قابی که روی آن نوشته بود «توصیه حضرت آیت الله العظمی بهجت...» خدمت ایشان رسیدند. پدرم با دیدن عنوان، سرشان را پایین انداختند و در انتهای جلسه هیچ توجهی به خدام نکردند و حتی برایشان دعا هم نفرمودند." این بیتوجهی به دلیل استفاده از لقب «آیت الله العظمی» بود.
آیت الله بهجت حتی از نوشتن «آیت الله» روی کتاب مناسک حج خودشان نیز گلایه کرده و توضیح خواسته بودند. ایشان معتقد بودند بسیاری از القاب، از جمله «آیت الله العظمی»، برای حضرت علی (ع) بوده که دیگران برداشتهاند و تنها «ابوتراب» برای ایشان باقی مانده است. این حکایات، گوشهای از عمق تواضع و سادهزیستی آن عالم ربانی و مرجع تقلید شیعیان جهان است.