به گزارش ثریا محمد بن مکی، ملقب به شمس الدین و مشهور به شهید اول، از برجستهترین فقها و علمای شیعه در قرن هشتم هجری قمری و صاحب اثر گرانسنگ «لمعه دمشقیه» است. این عالم بزرگوار در سال ۷۸۶ هجری قمری (با توجه به متن که فاصله ۱۶۹ سال تا ۹۵۵ قمری را ذکر کرده) در سن ۵۲ سالگی در شهر دمشق به دست قضات درباری به شهادت رسید. زندگی و آثار شهید اول همواره منبع الهام و برکت بوده و کرامات متعددی به ایشان نسبت داده شده است.
یکی از این کرامات برجسته و معنوی، که نشان از مقام رفیع روحانی شهید اول و ارتباط مستمر ارواح پاک با دنیای مادی دارد، در کتاب «حدائق الابرار» به نقل از دستخط شیخ ناصربویهی، از فقهای پرهیزکار و متبحر، روایت گردیده است. این واقعه خارقالعاده، سالها پس از شهادت آن فقیه نامدار به وقوع پیوسته و گواهی بر حیات معنوی اولیاء الهی است.
شیخ ناصربویهی در دستنوشته خود ذکر میکند که در سال ۹۵۵ هجری قمری، یعنی دقیقاً یکصد و شصت و نه سال پس از شهادت شهید اول، در عالم رؤیا خود را در قریه جزین، زادگاه آن عالم ربانی، مشاهده کرده است. او به درب منزل شهید اول مراجعه کرده و پس از کوبیدن در، خود آن شهید بزرگوار از منزل خارج شده و به استقبال ایشان آمدهاند.
در این ملاقات روحانی و معن GUIDATA, شیخ ناصربویهی از شهید اول تقاضا میکند تا کتابی که شیخ جمال الدین المطهر (علامه حلی) در باب «اجتهاد» تألیف نموده است را برای او بیاورد. شهید اول با گشادهرویی به داخل منزل رفته و پس از لحظاتی، کتاب مذکور را به همراه کتاب دیگری که به گمان شیخ ناصربویهی در زمینه «روایات» بوده، آورده و به ایشان اهدا میکند.
نقطه اوج این ماجرای شگفتانگیز و کرامت شهید اول، لحظهای است که شیخ ناصربویهی از خواب بیدار میشود و با کمال حیرت، آن دو کتاب ارزشمند و نفیس را در کنار بستر خود مییابد! این واقعه، تجلی بارزی از قدرت روح مطهر آن شهید عظیمالشأن و الطاف الهی است که حتی پس از گذشت قرنها از شهادت ایشان، برکات وجودیشان شامل حال ارادتمندان میشود.
این داستان از علما و دانشمندان دینی، که در منابع معتبری چون «داستانهایی از علما» به قلم علیرضا خاتمی نیز به آن اشاره شده، نه تنها بر جایگاه والای معنوی شهید اول تأکید دارد، بلکه اهمیت ارتباط با ارواح طیبه و بهرهمندی از فیوضات عالمان دینی را یادآور میشود و الهامبخش پویندگان مسیر علم و تقوا است.
منبع: حوزه