به گزارش ثریا کتاب «داستانهایی از علما» به قلم علیرضا خاتمی، منبعی ارزشمند از تجربیات معنوی بزرگان دین است. در یکی از این حکایات، آیتالله حاج شیخ عباس قوچانی، وصی مرحوم آیتالله حاج میرزا علی آقای قاضی (ره)، خاطرهای قابل تأمل از آیتالله العظمی محمدتقی بهجت فومنی (دامت برکاته) نقل میکند.
این واقعه به دوران حضور پربرکت آیتالله بهجت در عتبات عالیات و اهتمام ویژه ایشان به عبادت در مسجد مقدس سهله بازمیگردد. ایشان شبهای بسیاری را تا صبح در این مکان شریف به تهجد و راز و نیاز میپرداختند، عباداتی که نشان از ارتباط عمیق ایشان با پروردگار داشت.
در یکی از آن شبها که تاریکی مطلق بر مسجد سهله حاکم بود و هیچ چراغی روشنایی نمیبخشید، آیتالله بهجت نیاز به تجدید وضو پیدا کردند. ایشان ناگزیر از مسجد خارج شده و به سمت وضوخانه، واقع در بخش شرقی و بیرونی مسجد، حرکت نمودند.
در میانه راه، به سبب تاریکی شدید و تنهایی، اندک هراسی در دل ایشان پدیدار گشت؛ لحظهای که مقدمهای برای یک تجربه عرفانی و ظهور نوری الهی شد. به محض بروز این خوف مختصر، ناگهان نوری همچون چراغی پرفروغ در پیش روی آیتالله بهجت ظاهر شد و ایشان را در مسیر همراهی کرد. این نور الهی، که نمونهای از کرامات اولیای خداست، راه را برایشان روشن ساخت.
ایشان با هدایت این نور به وضوخانه رفته، طهارت حاصل نموده و وضو ساختند. سپس به سمت مسجد سهله بازگشتند و در تمام این مدت، نور پیشاپیش ایشان در حرکت بود. به محض ورود مجدد به داخل مسجد، آن نور غیبی ناپدید گشت. این ماجرا، یکی از جلوههای الطاف خاص الهی به این عالم ربانی و عارف بزرگ است.
رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله: «فَضلُ العالِمِ عَلَی العابدِ کَفَضْلی عَلی اُمَّتی / فضیلت عالم بر عابد همانند فضیلت من است بر امّتم».