✕
کد خبر: 162365

وقتی استاد اخلاق فهمید حب جاه دارد

خاطره‌ای تأمل‌برانگیز از میرزا جواد آقای ملکی تبریزی درباره حُبّ جاه و تذکر استادش، آخوند ملاحسینقلی همدانی، درسی عمیق از خودشناسی است. میرزا جواد آقای ملکی تبریزی در ابتدا گمان می‌کرد عاری از حُبّ جاه است، اما سفری به کربلا حقیقت را بر او آشکار ساخت. این ماجرا اهمیت تذکیه نفس و توجه به رذایل اخلاقی پنهان را برجسته می‌کند.

به گزارش ثریا آیت‌الله میرزا جواد آقای ملکی تبریزی، از برجسته‌ترین اساتید اخلاق و عرفان، خاطره‌ای شنیدنی از دوران شاگردی خود نزد عارف کامل، مرحوم آخوند ملاحسینقلی همدانی نقل کرده‌اند. محور این خاطره، بحثی درباره رذیله اخلاقی حُبّ جاه و تلاش برای خودشناسی در محضر استاد است.

ایشان می‌فرمایند: "در مجلس استادم جناب آخوند ملاحسینقلی همدانی، مذاکره حُبّ جاه (علاقه به مقام و شهرت) پیش آمد." در آن هنگام، آیت‌الله ملکی تبریزی با اطمینان از وضعیت درونی خود، عرض می‌کنند: "بحمدلله من حُبّ جاه ندارم." این ادعا نشان از شناختی اولیه داشت که بعدها عمق بیشتری یافت.

مرحوم آخوند همدانی، با نگاهی عمیق و نافذ که از ویژگی‌های بارز آن استاد بزرگ تذکیه نفس بود، رو به یکی دیگر از شاگردان، مرحوم حاج شیخ کاظم کرده و با لحنی معنادار فرمودند: "ببین میرزا جواد چه می‌گوید؟!" این جمله کوتاه، تلنگری بود که از دید تیزبین استاد نسبت به زوایای پنهان نفس شاگردش حکایت داشت و اهمیت مراقبه را گوشزد می‌کرد.

آیت‌الله ملکی تبریزی ادامه می‌دهند: "این مطلب گذشت تا موقعی که عده‌ای از همشهریانم، یعنی ملکی‌های تبریز، برای زیارت به کربلا آمدند." در این سفر و در خلال معاشرت با همشهریان بود که حقیقت بر ایشان آشکار شد و ایشان به درک جدیدی از انگیزه‌های درونی خود دست یافتند.

ایشان با صداقتی مثال‌زدنی اعتراف می‌کنند: "برای من مشخص شد که معاشرتم با آنها همه ناشی از حُبّ جاه است." این کشف درونی، نمونه‌ای درخشان از اهمیت خودشناسی مستمر و عدم اتکا به تصورات اولیه از پاکی نفس است. این ماجرا نشان می‌دهد چگونه یک استاد اخلاق بزرگ نیز همواره در مسیر تذکیه نفس و مبارزه با رذایل پنهانی چون ریا و حُبّ جاه قرار دارد و لزوم توجه به نکات دقیق عرفانی را یادآور می‌شود.

منبع:کتاب طبیب دل ها