به گزارش ثریا خلبان شهید عباس بابایی، نمونهای از رشادت و عشق به وطن، در آخرین پرواز خود به ملکوت اعلی پیوست. شهادت عباس بابایی در حالی رقم خورد که او مجذوب زیباییهای ایران زمین از فراز آسمان شده بود، صحنهای که به گفته خودش "انگار توی بهشتیم" را تداعی میکرد.
این خلبان دلاور که بنا بر روایت همسر شهید در کتاب "آسمان"، چند روزی بود که نخوابیده بود، پیش از این پرواز سرنوشتساز، برنامههای متعددی داشت. او باید برای امضای وام خلبانی به تهران میرفت و سری هم به پدر و مادرش در قزوین زده بود. شهید بابایی به همسر خود قول داده بود عید قربان را در عرفات کنار او باشد، اما تعهد به ماموریت او را ظهر همان روز به پایگاه تبریز کشاند.
در مسیر بازگشت از مأموریت، شهید عباس بابایی همچنان که کوههای بلند و دشتهای سرسبز ایران را نظاره میکرد، زیبایی خیرهکننده زمین چشمش را گرفته بود. او خطاب به کمک خلبان خود، این منظره را به بهشت تشبیه کرد، غافل از آنکه لحظاتی بعد، خود به بهشت حقیقی پر خواهد گشود.
ناگهان، صدای مهیبی در کابین خلبان پیچید؛ پدافند دشمن شلیک کرده بود. گلولهای به دست این خلبان شجاع و اسوه دفاع مقدس اصابت کرد و تا گردنش پیش رفت. خون پاکش کابین را رنگین کرد و باد از پنجره شکسته کابین، خبر شهادت عباس بابایی را به آسمان و زمین رساند. هنگامی که پیکر مطهرش را از هواپیما پیاده میکردند، نوای ملکوتی اذان در پایگاه طنینانداز بود؛ او به وعدهگاه الهی و بهشت برین رسیده بود.
منبع: حوزه