کد خبر: 162520

شاعر الجزایری و عشق به امام: راز یک کتاب

مصطفی محمد الغماری، شاعر الجزایری، با کتاب «خضراء تشرق من طهران» ستایشگر انقلاب اسلامی و امام خمینی بود. این شاعر الجزایری در دوران پیروزی انقلاب اسلامی، اشعاری در وصف امام خمینی سرود که بازتاب گسترده‌ای داشت. یادداشت حجت الاسلام محمدرضا زائری به بازخوانی این علاقه و دلایل کمرنگ شدن آن در سال‌های بعد می‌پردازد.

به گزارش ثریا حجت الاسلام محمدرضا زائری در یادداشتی به معرفی مصطفی محمد الغماری، شاعر و نویسنده برجسته الجزایری پرداخته است. الغماری (متولد ١٩٤٨)، دارای دکترای مطالعات قرآنی و استاد دانشگاه بود که در سال ٢٠١٢ بازنشسته شد. این چهره فرهنگی الجزایر، همزمان با قیام امام خمینی و پیروزی انقلاب اسلامی ایران، شیفته این حرکت عظیم مردمی و رهبری آن شد.

مصطفی محمد الغماری در ماه‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی (سال ١٩٨٠)، مجموعه اشعاری را که در ستایش این انقلاب و به‌ویژه امام راحل سروده بود، در کتابی با عنوان «خضراء تشرق من طهران» منتشر ساخت. این کتاب که در چاپخانه بعث شهر قسنطینه الجزایر به چاپ رسید، با استقبال گسترده نخبگان و فعالان فرهنگی مسلمان روبرو شد و شهرت فراوانی برای الغماری به ارمغان آورد.

در آن دوران، الجزایر نیز مانند سایر کشورهای عربی و اسلامی، با علاقه و امید، تحولات ایران و قیام امام خمینی را دنبال می‌کرد. مردم مسلمان الجزایر در سیمای ایشان، یک عالم مجاهد و روزآمد را جستجو می‌کردند. مصطفی الغماری در آغاز کتاب خود چنین نوشت: «تقدیم به رمز جهاد و تحول اسلامی امام آیت الله روح الله خمینی که به نسل‌های معاصر مسلمان آموخت چگونه قرآن را بخوانند و طاغوت را در هم بشکنند».

کتاب «خضراء تشرق من طهران» در قطع رقعی و ١٤٤ صفحه، شامل هجده قطعه شعر (ترکیبی از شعر کلاسیک مقفی و موزون و شعر سپید و نو) است. عنوان کتاب از چهارمین شعر آن برگرفته شده. یکی از قصائد این مجموعه به سوگ استاد شهید آیت الله مطهری، و شعری دیگر به هجو شاهپور بختیار که سودای سقوط انقلاب اسلامی را در سر می‌پروراند، اختصاص یافته است. همچنین، شعری در تجلیل از مقاومت مجاهدان مسلمان افغانستان در برابر تجاوز شوروی سابق در این کتاب به چشم می‌خورد.

اهمیت اشعار مصطفی الغماری و به‌ویژه کتاب «خضراء تشرق من طهران» در آن مقطع زمانی به حدی بود که پس از رحلت امام خمینی، مرحوم شیخ احمد سحنون، از عالمان مشهور الجزایر، در یکی از اشعار خود خطاب به الغماری به آن اشاره کرد. قصیده شیخ سحنون با این ابیات آغاز می‌شود: «من الذی مات یا غُماری / یا مصطفی کُن أخا اصطبارِ... مات الخمینی الإمام حقاً / یا مصطفی الشعر لا تمار» (چه کسی مرده است ای غماری؟ ای مصطفی صبور باش... امام خمینی به راستی درگذشت، ای مصطفی، در شعر مجادله مکن).

شیخ سحنون در ادامه شعر خود، به جاودانگی راه و عظمت امام خمینی اشاره کرده و می‌گوید: «اما عظمت امام بی آنکه دچار آسیب و زوال شود باقی خواهد ماند... ای بزرگی که شاه را شکست دادی و دشمن را از سرزمین خود بیرون کردی... تا روز و روزگار هست، جاودانه در قلب‌ها زنده باش و راهنما و هدایتگر به سوی عظمت‌ها و بزرگواری‌ها بمان!» این ابیات نشان‌دهنده عمق تاثیرگذاری شخصیت امام راحل و انقلاب اسلامی بر نخبگان جهان اسلام است.

متأسفانه، به گفته حجت الاسلام زائری، این فضای بسیار مثبت و علاقه وافر نسبت به انقلاب اسلامی ایران در سال‌های بعد کمرنگ شد. دشمنان اسلام و ایران، با ایجاد جنگ تحمیلی علیه ایران و درگیر ساختن الجزایر با جنایت‌های خونین دهه سیاه، و از سوی دیگر با ترویج گسترده ایران‌هراسی، شیعه‌هراسی و ایجاد تفرقه از طریق رسانه‌ها، زمینه چنین روابط مثبت و نگاه‌های ستایش‌آمیزی را تا حد زیادی از بین بردند، تا جایی که حتی بازنشر این سروده‌ها در وصف امام خمینی و انقلاب اسلامی نیز شاید دیگر قابل تصور نباشد.

منبع: مهر