به گزارش ثریا در آستانه سی و ششمین سالگرد رحلت جانسوز حضرت امام خمینی (ره)، بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی، بازخوانی خاطرات و تحلیلهای شاگردان و نزدیکان ایشان، فرصتی برای شناخت عمیقتر ابعاد شخصیتی و مدیریتی آن رهبر فرزانه فراهم میآورد. در این میان، روایت مرحوم آیتالله محمدرضا مهدوی کنی، از یاران دیرین و شاگردان برجسته امام، روشنگر زوایای مهمی از سیره امام خمینی است.
آیتالله مهدوی کنی با اشاره به ذوق علمی و فلسفی خود و ورود به عرصه سیاست از سن ۱۸ سالگی، بیان میکند که چگونه در جستجوی گمشدهای برای رهبری فکری و سیاسی بوده و این گمشده را در شخصیت امام خمینی یافته است. ایشان تأکید میکند که حتی پیش از طرح گسترده مرجعیت امام، از طریق مطالعه کتاب "کشفالاسرار"، به روحیه انقلابی و ضد استبدادی ایشان پی برده بود و همین امر علاقه وی را به امام دوچندان کرد.
یکی از ویژگیهای بارز امام خمینی که آیتالله مهدوی کنی به آن اشاره میکند، "جامعالاضداد" بودن ایشان، همانند جد بزرگوارشان امیرالمؤمنین (ع) است. به گفته وی، امام در عین برخورداری از عواطف عمیق انسانی و مذهبی، در مقام رهبری و اجرای تکلیف، از شجاعت، صلابت و استقامت بینظیری برخوردار بود و هرگز در مسیر انجام وظیفه عقبنشینی نمیکرد. این خصوصیت در رهبری امام خمینی عاملی حیاتی برای بقای انقلاب در سالهای نخستین بود.
آیتالله مهدوی کنی تفاوت میان یک رهبر و یک واعظ را به خوبی تشریح میکند. او معتقد است که از رهبر نباید تنها انتظار موعظه داشت؛ بلکه رهبر، به معنای "ولی امر"، باید فرمان دهد و مسئولیت هدایت جامعه را بر عهده بگیرد. امام خمینی این مسئولیت رهبری را به درستی درک کرده و به بهترین شکل پیاده مینمود و میدانست اگر یک قدم عقبنشینی کند، خونهای ریخته شده در راه انقلاب پایمال خواهد شد.
بصیرت، تیزبینی و آیندهنگری از دیگر خصوصیات شخصیت امام خمینی بود که مورد تأکید آیتالله مهدوی کنی قرار گرفته است. ایشان به توانایی امام در شناخت دقیق افراد اشاره میکند و میافزاید که امام با وجود این بصیرت، همواره به اراده و خواست مردم احترام میگذاشت و بر تکیه به مردم تأکید داشت. این درایت سیاسی، یکی از رموز موفقیت ایشان در هدایت انقلاب اسلامی بود.
امام خمینی در مسئله اصلاح جامعه و امر به معروف و نهی از منکر نیز دیدگاهی فعال و پویا داشتند. به روایت آیتالله مهدوی کنی، امام معتقد بود که نباید منتظر فراهم شدن اتفاقی شرایط ماند، بلکه باید خود "زمینهسازی" کرد و حتی اگر در این مسیر سختیها و ضررهایی متوجه فرد شود، باید آن را در مقایسه با هدف بزرگتر سنجید. این نگاه فعالانه در تصمیمگیریهای حساس، مانند مدیریت مسئله بنیصدر، به وضوح مشهود بود، جایی که امام با صبر و زمینهسازی، جامعه را برای پذیرش یک تصمیم مهم آماده کردند.
منبع: مهر