به گزارش ثریا آیت الله شیخ حسین لنکرانی در سال ۱۲۶۸ شمسی در تهران متولد شد و از نوجوانی تحت تأثیر شخصیت انقلابی آیتالله شهید شیخ فضلالله نوری قرار گرفت. این تأثیرپذیری، او را به مبارزی خستگیناپذیر علیه استبداد و استعمار در دوران قاجار و پهلوی تبدیل کرد.
او که نماینده دوره چهاردهم مجلس شورای ملی نیز بود، تحصیلات حوزوی خود را تا درجه اجتهاد در نجف اشرف به پایان رساند و علاوه بر تسلط بر علوم اسلامی، با زبانهای انگلیسی، روسی و عربی نیز آشنایی داشت.
دشمن باشرف رضاخان
دشمنی رضاخان با آیت الله لنکرانی به حدی بود که او را به تبعید فرستاد، اما در عین حال برای شخصیت علمی و سیاسی او احترامی خاص قائل بود. پس از تبعید رضاخان به جزیره موریس، وی در دیداری با فرزندانش سراغ آیت الله لنکرانی را گرفته و گفته بود: «آن دشمن باشرف من چه میکند؟» این جمله نشاندهنده عظمت این عالم مبارز حتی در نگاه دشمنانش بود.
به گفته آیتالله سید عزالدین حسینی زنجانی که در زندان با ایشان همسلول بود، در زندان با آیت الله لنکرانی به عنوان یک مرجع تقلید رفتار میشد و احاطه علمی و فقهی او مورد تحسین همگان بود.
ارادت به امام خمینی؛ «به ایمان این سید ایمان دارم»
با آنکه آیت الله لنکرانی حدود دوازده سال از امام خمینی (ره) بزرگتر بود، اما شیفته شخصیت علمی، اخلاقی و انقلابی ایشان بود. او در پاسخ به تلاشها برای ایجاد فاصله میان او و امام، قاطعانه میگفت: «اگر آسمان هم زمین بیاید، من به ایمان این سید بزرگ ایمان دارم».
این ارادت دوطرفه بود و امام راحل نیز برای افکار و اندیشههای سیاسی او احترام ویژهای قائل بود. طبق اسناد ساواک، آیت الله لنکرانی حتی در دوران تبعید امام نیز از طریق پیامهایی خاص، ارادت خود را به ایشان ابلاغ میکرد و ایشان را «تالی تلو معصوم» میدانست.
وصال یار؛ رحلت پس از مراد
رحلت امام خمینی در ۱۴ خرداد ۱۳۶۸، مصیبتی گران برای آیت الله شیخ حسین لنکرانی بود. او که دنیای بدون امام را نمیخواست، در آخرین روزهای حیات خود نیز از وظیفه انقلابیاش غافل نشد و در تاریخ ۱۸ خرداد، پیامهای جداگانهای برای تسلیت و تبریک به آیتالله پسندیده، آیتالله خامنهای و مرحوم حاج سید احمد خمینی نوشت.
او در پیام خود به رهبر معظم انقلاب، ضمن تسلیت، از انتخاب سریع و مصلحتاندیشانه خبرگان ابراز رضایت کرد و برای ایشان در این جایگاه خطیر آرزوی توفیق نمود.
سرانجام این فقیه مبارز، تنها چهار روز پس از رحلت امام خمینی، در شب پنجشنبه ۱۸ خرداد ۱۳۶۸، پس از یک قرن تلاش و مبارزه، به دیدار حق شتافت و پیکرش در جوار حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) و در کنار مقبره ملا علی کنی به خاک سپرده شد.
منابع:
ویکی فقه
شیخ حسین لنکرانی به روایت اسناد ساواک
کتاب یادنامه و زندگی حاج شیخ حسین لنکرانی، علی ابوالحسنی (منذر)