به گزارش ثریا کتاب «داستانهایی از علما» به قلم علیرضا خاتمی، منبعی غنی از حکایات و کرامات بزرگان دین است. یکی از برجستهترین این داستانها، ماجرای معروف و تکاندهنده مرحوم آیة اللّه علامه سید بحرالعلوم در حرم مطهر امیرالمؤمنین (ع) است که به جای خواندن دعای ورود، شعری عارفانه را زمزمه کرد.
برخلاف آداب زیارت مرسوم که خواندن اذن دخول است، این عالم بزرگ در مقابل ضریح مطهر ایستاد و این مصرع را خواند: «چه خوش است صوت قرآن ز تو دلربا شنیدن». این رفتار غیرمنتظره، اطرافیان را شگفتزده کرد و از ایشان پرسیدند که آیا چنین عملی با جایگاه علمی و معنوی ایشان و قداست مکان تناسبی دارد؟
پاسخ علامه بحرالعلوم، پرده از یک واقعه عظیم برداشت. او توضیح داد که در هنگام ورود، حضرت مهدی (عج) را مشاهده کرده که در بالای سر ضریح نشسته و با صدایی ملکوتی و جانبخش مشغول تلاوت قرآن بودهاند. علامه با شنیدن آن صدای دلنشین، بیاختیار آن مصرع شعر را بر زبان آورده است.
این حکایت نشاندهنده مقام والای معنوی و تشرف این عالم بزرگ به محضر امام عصر (عج) است. طبق گفته علامه، پس از زمزمه آن شعر، حضرت حجت (عج) از تلاوت دست کشیدند و حرم را ترک کردند. این ماجرا نه تنها کرامتی از علامه بحرالعلوم را روایت میکند، بلکه اهمیت و جایگاه تلاوت قرآن توسط اولیای الهی را نیز یادآور میشود.
چنین بزرگانی همواره با دعا و مناجات، راه کمال را میپیمودند؛ چنانکه در مناجات پیامبر اسلام (ص) در نهجالفصاحه آمده است: «بار پروردگارا! به علم توانگرم کن و به حلم زینتم بخش و به تقوی عزیزم کن و به عافیت زیباییم ده.»
منبع: چهره هایی که در جستجوی قائم (عج ) پیروز شدند ص ۱۰۵