به گزارش ثریا مرحوم آیت الله حسن زاده آملی، فیلسوف و عارف نامدار، همواره ارادت ویژهای به حضرت فاطمه معصومه (س) داشتند. ایشان در یکی از دروس اخلاق خود، با اشاره به تأثر عمیق قلبی هنگام زیارت حرم مطهر ایشان در قم، به توصیف جایگاه والای این بانو پرداختند.
این عالم ربانی بیان میکردند که در هنگام زیارت، از سر ارادت در و دیوار حرم را میبوسند و این شعر را زمزمه میکنند: «من آن زمینی را میبوسم که شتران حضرت جمال از آن گذشتهاند، حال چگونه نبوسم خانهای را که خودِ جمال در آن اقامت داشته است؟»
ایشان در ادامه، از نجوای عارفانه خود با پروردگار در حرم کریمه اهل بیت سخن به میان آورده و میفرمودند: «به خدا عرض میکنم: پروردگارا! در این یک کار، دیگر حقیقتاً بینظیر عمل کردهای. اینکه حضرت معصومه سلاماللهعلیها را آفریدی و در این سن کم به این کمال رساندی، واقعاً چه کار شایستهای بود.»
آیت الله حسن زاده آملی تأکید داشتند که عظمت حضرت معصومه (س) تنها به دلیل نسبت ایشان با امام کاظم (ع)، امام رضا (ع) و حضرت حجت (عج) نیست. این بانوی بزرگوار که در ۱۹ سالگی وفات کردند، بهتنهایی شخصیتی درخشان و ممتاز در میان فرزندان امام هفتم بودند.
به گفته این عارف برجسته، در میان فرزندان امام کاظم (ع)، دو شخصیت بسیار برجسته وجود داشت: یکی امام رضا (ع) به عنوان حجت خدا و دیگری، همین دختر ۱۹ ساله، حضرت معصومه (س) که با نبوغ ذاتی و بینش ژرف خود به مقامی استثنایی دست یافته بود.
ایشان برای تبیین بهتر این جایگاه، به نقل خاطرهای از استاد خود، مرحوم سید مهدی قاضی (فرزند آیتالله سید علی قاضی) پرداختند. استادشان با وجود مقامات معنوی خود، همواره خواهرشان را «یک اعجوبه» در میان فرزندان آیتالله قاضی، آن عارف بزرگ، معرفی میکرد و میگفت: «زن و مرد ندارد، آقا؛ حرکت از تو، برکت از خدا.»
منبع: حوزه