به گزارش ثریا - به نقل از نیواطلس، سیستم جدید دفع زباله های فضایی با نام cream یا «تخمین خطر برخورد و کاهش خودکار» برای خودکارسازی فرآیند پرزحمت نظارت، ارزیابی و دفع زبالههای فضایی احتمالی طراحی شده است.متخصصان فضایی می گویند منطقه بین زمین و ماه، و به ویژه در مدار پایین زمین، نیاز به یک پاکسازی جدی دارد. تخمین زده میشود که امروزه بیش از ۱۱۰۰۰ ماهواره فعال در مدار وجود دارد. اما ۳۳۰۰ ماهواره غیرفعال و ۱.۲ میلیون قطعه زباله خیرهکننده با قطر بیش از یک سانتیمتر نیز این فضا را آلوده کرده اند. با پرتاب دهها هزار ماهواره جدید به فضا در آینده این روند بدتر خواهد شد.با وجود این همه زباله و ماهواره، پیگیری اینکه کدام ماهوارهها کجا هستند و به کجا میروند، برای آژانسهای فضایی و قدرتهای نظامی بزرگ به یک چالش مبدل خواهد شد. اگر احتمال برخورد بین این اجسام حتی در حد اندک وجود داشته باشد، باید برای تغییر مسیر ماهواره ها اقدام شود. مشکل آن است که این کار ساده نیست. زیرا باید مسیر دقیق هر جسم محاسبه شود، فعالیت و وضعیت مانورپذیری آنها ثبت شود، یک استراتژی اجتناب از برخورد تدوین و تأیید شود و ماهواره ها و فضاپیماها با خاموش کردن ابزار، روشن کردن رانشگرها برای تغییر مدار و سپس روشن کردن مجدد آنها برای بازگشت به مسیر اصلی آماده شوندتمام این کارها به زمان، پول و تلاش زیادی نیاز دارد. آژانس فضایی اروپا این کار را حداقل چهار بار در سال با فضاپیماها و ماهواره های خود انجام می دهد و با افزایش تعداد زباله های فضایی، خطر برخورد نیز افزایش خواهد یافت.
با اجرا و بهینه سازی این سامانه در پنج سال اخیر، سامانه CREAM وظایف متنوعی مانند ارزیابی خطر برخورد، برنامهریزی مانور و هماهنگی بین اپراتورهای مختلف فضایی را به طور خودکار انجام میدهد. این سامانه با استفاده از الگوریتمها میتواند خطرات نزدیک و بالقوه را ارزیابی کند، احتمال برخورد را محاسبه کند و پارامترهای حادثه را پیشبینی کند.پس از شناسایی خطر جدی برخورد، CREAM به طور خودکار بهترین استراتژی را برای جلوگیری از خطر پیشنهاد میکند؛ کاری که معمولاً به طور دستی بسیار وقت گیر است. سپس با اپراتورها و ارائهدهندگان خدمات که در فضاپیمای مربوطه سهمی دارند، ارتباط برقرار کرده و مذاکرات را آغاز میکند و حتی میتواند با دخالت اندک انسان، توافقنامههای مانور را منعقد کند.در حال حاضر، آزمایشهای زمینی این سامانه پایان یافته و آزمایشهای درون مداری آن آغاز شده که شامل سیستمی است که به عنوان یک محموله دیجیتال روی ماهوارهها سوار میشود. اولین مورد از این آزمایشها در سال 1406 انجام خواهد شد. در این ماموریت که CREAM-IOD نام دارد، از یک ماهواره کمهزینه استفاده خواهد شد که میتواند به طور خودکار محاسبات مداری را انجام دهد، برخوردها را ارزیابی کند و محاسبات مربوط به مانورهای اجتناب از تصادف را انجام دهد.
منبع : زباله های فضایی