به گزارش ثریا - در اواخر دهه 1930، ایالات متحده برای مقیاس قدرت هوایی مورد نیاز که یک جنگ جهانی طلب می کرد، آمادگی نداشت. رئیس جمهور فرانکلین روزولت ابتدا از کنگره 10000 هواپیمای جدید درخواست کرد، در طول پنج سال برای کمی بیش از نیمی از آن به توافق رسید، و سپس، پس از سقوط بلژیک، فرانسه، هلند و لوکزامبورگ، درخواست تولید 50000 هواپیما در سال را مطرح کرد.
به گزارش عصرایران؛ این درخواست ناممکن به نظر می رسید. اما پاسخ از صنعتی آمد که از قبل در تبدیل قطعات پیچیده به محصولات نهایی با سرعت بالا متخصص بود: خودروسازی.
هواپیمای بی-24 لیبراتور با برد طولانی و نقش بمب افکن سنگین خود، به بخش مرکزی این برنامه تبدیل شد. شرکت «کنسالیدیتد ایرکرافت» (Consolidated Aircraft) پیمانکار اصلی بود، اما روش های آن کند بود. هواپیماها در فضای باز ساخته می شدند، موتورها به دکل های موقت وصل می شدند، و پیشرفت با وقفه هایی همراه بود.
در اوایل سال 1941، چارلز سورنسن، مدیر اجرایی شرکت فورد، از عملیات کنسالیدیتد بازدید کرد و همان شب طرحی کاملاً متفاوت را ترسیم کرد. او پیشنهاد داد که بمب افکن را به قطعات کوچک تر تقسیم کرده و آنها را مانند خودروها در یک خط تولید به حرکت درآورند. فورد تصمیم گرفت که تنها قطعات را تأمین نکند، بلکه کل هواپیمای بی-24 را بسازد.
در فوریه 1941، ارتش قراردادی برای تولید هواپیما به فورد واگذار کرد. در غرب دیترویت، این شرکت ساخت آنچه را آغاز کرد که بعدها به مجموعه «ویلو ران» (Willow Run) تبدیل شد. این بزرگ ترین کارخانه جهان بود. طرح ال (L) شکل این کارخانه، با یک پیچ 90 درجه، به فورد اجازه داد تا از تجاوز به حریم یک فرودگاه برنامه ریزی شده جلوگیری کند و کل مجموعه را در یک شهرستان نگه دارد تا میزان مالیات خود را کاهش دهد.
ویلو ران شکل می گیرددر اواخر سال 1941، پس از سرمایه گذاری 47 میلیون دلاری، کارخانه عملیاتی شد. فورد همچنین یک فرودگاه در مجاورت کارخانه ساخت تا بمب افکن ها بتوانند مستقیماً از خط تولید به سمت آزمایش های پروازی حرکت کنند. مقیاس کار بی سابقه بود. هواپیمای بی-24 با طول حدود 20 متر و عرض بال بیش از 33 متر ساخته می شد، و مساحت ویلو ران به 325 هزار متر مربع می رسید. دولت برای جابجایی و اسکان نیروی کار و خانواده هایشان به این شهر صنعتی جدید کمک کرد.
منبع : رکورد عجیب امریکا