منبع : بوی بد یکی از قویترین محرکهای حسی انسان است، اما آیا میشود «بدبوترین ماده جهان» را از نظر علمی تعیین کرد؟
از دیدگاه علمی میتوان «شدت بو» را بر اساس کمترین غلظتی که قابل تشخیص توسط بینی باشد سنجید. مواد مختلف در غلظتهای بسیار پایین نیز قابل استشمام بوده و نسبت به بوی آنها واکنشهای متفاوتی ایجاد میکنند.
در این معیار، برخی مواد شیمیایی آنقدر قوی هستند که حتی در کسرهای بسیار اندکی از واحدهای حجیم هوا هم قابل تشخیصاند و این خاصیت را میتوان بهعنوان یکی از معیارهای «بدبو بودن» تلقی کرد.
تیو استون، بدبوترین ماده شیمیاییتیواستون (Thioacetone) یکی از بدبوترین و شدیدترین بوهای شناختهشده در علم است. این ترکیب بهدلیل وجود سولفور در ساختار خود، بویی بسیار قوی و ناخوشایند دارد که حتی در غلظتهای بسیار کم نیز قابل تشخیص است.
این ترکیب چنان بوی نامطبوعی دارد که میتواند باعث تهوع، استفراغ، و حتی از حال رفتن در افراد حاضر در ناحیه شود. همین ویژگیها باعث شده تیواستون بهعنوان «بدبوترین ماده شیمیایی» در ادبیات علمی شناخته شود.
تیواستون برای اولین بار در سال ۱۸۸۹ میلادی توسط شیمیدانهای آلمانی یوجین بومن (Eugen Baumann) و امیل فروم (Emil Fromm) بهطور اتفاقی کشف شد. هدف اصلی آنها تولید ترکیب دیگری بود، اما بهطور ناخواسته تیواستون در فرآیند سنتز ایجاد شد.
وقتی این ماده در آزمایشگاه تقطیر شد، بویی بسیار زننده منتشر کرد که بر اساس گزارشهای موجود تا شعاع حدود ۷۵۰ متری قابل استشمام بود و باعث تهوع، استفراغ و بیهوشی مردم در بخشهایی از شهر شد.
منبع : بد بو ترین ماده جهان