به گزارش ثریا برخلاف هنر غرب که سعی میکرد «دنیای مادی» و واقعی را نشان دهد، نگارگر ایرانی (مثل کمالالدین بهزاد) به دنبال نمایش «عالم مُثال» یا دنیای معنوی بود. در این دنیا، زمان و مکان مطرح نیست، به همین دلیل در مینیاتورها نور از یک سمت نمیتابد و سایه وجود ندارد. همه چیز در اوج درخشش و وضوح است. همچنین از «پرسپکتیو مقامی» استفاده میشد؛ یعنی هر کس مقام بالاتری داشت، در صفحه بزرگتر یا بالاتر کشیده میشد، نه اینکه چون نزدیکتر است بزرگتر باشد.
نکته کلیدی: رنگ لاجوردی و طلایی در نگارگری ایرانی نماد آسمان و عالم معنا هستند.