وقتی خیابان، زبانِ گویای یک ملت می‌شود

 گاهی یک «گام برداشتنِ ساده»، از پیچیده‌ترین سخنرانی‌های دیپلماتیک، بُرنده‌تر و رساتر است. در دنیای تحلیل‌های سیاسی، به این پدیده «قدرتِ نرمِ حضور» می‌گویند؛ جایی که هندسه‌ی خیابان، معادلاتِ اتاق‌های فکر قدرت را تغییر می‌دهد. روز قدس برای ما، تنها یک آیین تقویمی نیست؛ بلکه قرارگاه وجدان‌های بیدار بشریت است. امسال اما، طنینِ هر قدم بر سنگفرشِ خیابان، فرکانسِ متفاوتی دارد.

امروز دیگر سخن تنها بر سر مرزهای جغرافیایی یک شهر نیست؛ بلکه پرسشِ اصلی این است که ما در کدام سمتِ تاریخ ایستاده‌ایم؟ در عصرِ دیکتاتوریِ رسانه که گاهی سکوت، تلخ‌ترین موسیقیِ متنِ اخبار می‌شود، حضورِ من و تو همان نُتِ معترضی است که سمفونیِ ناعادلانه‌ی ظلم را بر هم می‌زند. ما به خیابان می‌آییم تا ثابت کنیم حافظه‌ی تاریخی ملل، با غبارِ پروپاگاندا پاک‌شدنی نیست.

ممکن است بپرسند: یک راهپیماییِ مدنی، در تلاطمِ بحران‌های جهانی چه وزنی دارد؟ پاسخ در یک قاعده‌ی علمی نهفته است: قطره‌ها وقتی هم‌گرا می‌شوند، از تعریفِ فیزیکیِ خود فراتر رفته و به جریان تبدیل می‌شوند. و این جریان‌ها هستند که در طول تاریخ، سخت‌ترین صخره‌های استبداد را فرسوده و ناپدید کرده‌اند. حضورِ ما، یعنی فلسطین دیگر یک نقطه‌ی دور بر نقشه‌های کاغذی نیست؛ بلکه تپشِ حیاتیِ عدالتی است که در شریان‌های جهان می‌دود.