به فرزاد موتمن، کارگردان سینما در اینستاگرام خود نوشت:
«مرتباً به ما گوشزد می شود که "اما امنیت داریم..."، ولى گفته نمی شود که کى امنیت دارد؟ و براى چى امنیت دارد؟ در زمینه زندگى اجتماعى ،وقتى ظرف چند هـفته نرخ ارز تا سه برابر قیمت، باد میکند، من به عنوان یک شهـروند، ابداً احساس امنیت نمیکنم.
در زمینه حرفه ام هـم، زمانیکه فیلمى که میسازم باید از مسیر شوراى پروانه ساخت، شوراى فرهـنگى بنیاد فارابى، شوراى پروانه نمایش، پولشوئى، شوراى صنفى نمایش، جشنواره فیلم فجر، سلیقه سینمادار، لابى هـاى عرضه کنندگان فیلمهـا به اکران هـاى خارجى و ... گاهـى حتى شوراى داورى خانه سینما، بگذرد، و با تصمیماتى که در اغلب این شوراهـا و در غالب این مسیرهـا گرفته می شود،
یا به فیلمنامه لطمه میزنند یا به کیفیت نهـائى فیلم صدمه میزنند یا در اکران، فیلم را له می کنند، یا در جشنواره مهـجورش میکنند، یا با شخصیت تو بازى مى کنند و اساساً تصمیم هـائى که میگیرند به نحوى از انحاء، دقیقاً امنیت شغلى را به خطر مى اندازند. (تازه اگر از نقشى که در سالهـاى اخیر، سرمایه گذاران و شرکایشان و وکیل هـایشان و کمیسیون هـایشان،
مالیات هـایشان و خالى بندى هـایشان، در تولید و عدم تولید فیلمهـا داشته اند، نخواهـیم حرفى به میان آوریم)، (و من مطمئن هـستم عبور از مسیرهـاى پیچاپیچ بورکراسى مافیائى، تنهـا به شغل من محدود نمیشود، هـمه عرصه هـا، هـمین وضع است. )، سئوالى که پیش می آید، دقیقاً اینست که این حاشیه امنى که از آن صحبت می شود کجاست که ما آنرا احساس نمی کنیم و چنین به شدت، روزگارمان با اضطراب، سپرى میشود؟»