به گزارش ثریا رضا داوری اردکانی در همایش بین‌المللی همگرایی و واگرایی؛ گفت‌وگویی میان‌فرهنگی-میان‌دینی، که افتتاحیه همایش بین‌المللی بنیافرهنگی-بیناادیانی است؛ سخنرانی خود را با اشعاری از سعدی آغاز و سپس با اشاره به بخشی از نوشته‌ها ی روسو چنین بیان داشت: روسو در جایی نوشته است؛ «از مجموعه خانه‌ها مدینه ساخته می‌شود و از مجموعه شهروندان یک شهر پدید می‌آید. آتن و دیگر مدینه‌های یونانی مجموعه افراد نبودند زیرا در آن زمان در یونان هنوز فرد و جامعه به وجود نیامده بود. سرپرست خانه عضو مدینه بود و وظایفی را که نسبت به آن داشت انجام می‌داد.» روسو شاید شهر را بر مدینه ترجیح می‌داد اما در شهر هم احساس آسایش نمی‌کرد. او جامعه جدید را که در حال قوام یافتن بود، دوست نمی‌داشت و نگران آینده آن بود، اما از آن دل نمی‌کند. بسیاری کسان در قرن هجدهم در این دو دلی با روسو هم‌آوا و شریک بودند. اگر کسی به قصه شهر و خیابان در زمان مدرن علاقه دارد باید آثار بودلر شاعر مدرنیته را بخواند. آنچه بودلر در قرن نوزدهم دیده و دریافته بود، در قرن بیستم بر همه آشکار شد و دیدیم که شهر یا شهر جدید، همراه با علم و تکنولوژی به راه خود می‌رود و همدلی و همزبانی در آن پیوسته دشوار و دشوارتر می‌شود. شهر جدید حتی پاریس هوسمان چنانکه بودلری‌ها می‌گویند شهر ملال و غربت است و ساکنانش دیگر کمتر اهل آشنایی‌اند یا از برکت آشنایی بهره ندارند. شهر آشنایی شهر درد و محبت است. در داستان خسرو و شیرین وقتی خسرو از فرهاد می‌پرسد که اهل کدام شهر است. فرهاد خود را به شهر آشنایی نسبت می‌دهد.

داوری در ادامه در ضرورت توجه به دیگری در شهر مدرن تصریح کرد: اگر در آتن و در مدینه‌های یونانی دیالوگ جایی داشت، از آن رو بود که هنوز فرد و جامعه در برابر هم قرار نگرفته بودند و برای آتنیان هنوز من به وجود نیامده بود که دیگری را در برابر خویش ببیند. آنجا هنوز ارسطو می‌توانست دیگری را به صورت دوست تصور کند و حتی بنیاد مدینه را بر این دوستی بگذارد. مدینه هم از حیث بنیاد و هم از حیث غایت با شهر جدید تفاوت دارد. بنیاد شهر جدید قرارداد اجتماعی است. هابر و لاک و روسو به درجات می‌دانستند که این قرارداد نه با رضایت مردم بسته می‌شود و نه به رضایت آنان ختم می‌شود. بلکه بنایی است که به نام بشریت گذاشته می‌شود و گرچه مردم هم در آن مشارکت می‌کنند، این بنا برای آنان نیست. کانت می‌خواست اشخاص و مردمان همه غایت باشند اما سیر تاریخ، بشریت و کل بشر را غایت گرفته بود. به این گفته و نظر داستایوفسکی توجه کنیم که ترکیب عشق به بشریت با نفرت از مردم واقعی را خطری مهلک، پنهان و نهفته در سیاست جدید می‌دانست.

رئیس فرهنگستان علوم در تفسیر و تأیید سخن نویسنده روس در این دوران به ذکر شواهدی چنین پرداخت: ۱. وقتی کتاب «آینده علم» اثر ارنست رنان منتشر شد، رومن رولان که هنوز بسیار جوان بود به دیدار فیلسوف رفت و به او گفت؛ «با این آینده‌ای که شما پیش‌بینی کرده‌اید، تکلیف عواطف و آرزوهای بشر چه می‌شود؟» رنان گفته بود؛ «آرزوهای بشر به درک! علم باید پیشرفت کند.»
۲. رابرت موزز که جهان آزاد در امریکا را به جهان آزادراه وصل کرد و با ساطورش شکم شهرها و مخصوصاً نیویورک را درید ترکیبی از عشق بشریت و نفرت از آدمیان در دل داشت. خانم فرانسواز پرکینز که در کابینه روزولت وزیر کار بود در عین ستایش از موزز ناراحت بود که او «علاقه‌ای به مردم ندارد» بنا به نوشته پرکینز، «موزز همه کارهایش را برای رفاه مردم می‌کرد.» اما به نظر او مردم، کثیف و بی‌بند و بار بودند و او می‌خواست به حسابشان برسد و ادبشان کند. او عاشق مفهوم بشر و بشریت بود، اما به مردم علاقه‌ای نداشت. یعنی مرادش از مردم توده جمعیتی مرکب از افراد منتشر بود که به زندگی هرروزی سرگرمند و باید سرگرمی‌های مورد نیازشان را فراهم کرد.

وی در توضیح اینکه این قبیل تلقی‌ها از جهان مدرن چگونه ممکن می‌شود، تصریح کرد: این قبیل تلقی‌ها به صفت شخصی و نقص اخلاقی اشخاص بازنمی‌گردد؛ بلکه اقتضای نظم جهان جدید است، که رو به قدرت دارد. در این نظم پیچیده، مردمان بیش از هر زمان در جمع منحل می‌شوند و به رسوم و مشغولیت‌های جامعه عادت می‌کنند؛ اما آدمی در جهان جدید از آزادی در برابر قدرت و قانون جامعه نیز برخوردار است. بشر آزاد در جامعه‌ای که راهش با سیر علم تکنولوژیک معیّن می‌شود از خردی که علم و تکنولوژی را راه می‌برد بهره دارد و گاهی به حکم خرد از آزادی خود صرف‌نظر می‌کند و این توافق خرد و آزادی مایه تعادل در زندگی مردمان می‌شود و تا زمانی که خرد جمعی دست‌خوش پریشانی کلی نشده باشد، تعادل در نظام زندگی کم و بیش محفوظ می‌ماند. خرد کارساز جامعه جدید چنانکه فروید می‌اندیشید واسطه جمع طبیعت و جامعه مدنی مبتنی بر قرارداد است. این وساطت همیشه آسان نیست و نسبت میان فرد و جامعه ثابت نمی‌ماند زیرا ضامنی بیرون از  فرد و جامعه که آن را حفظ کند ندارد.

داوری در قیاس جوامع سنتی و مدرن گفت: در جامعه‌های قدیم فرد و جمع در برابر هم قرار نداشتند. حتی در آتن فرد عضو مدینه بود و فردیتش با عضویت در مدینه معنی پیدا می‌کرد. اجتماعات قدیم، اجتماعات بالنسبه ثابت بودند. در جامعه جدید که بنایش بر آزادی است؛ فرد گرچه در جامعه وجود دارد؛ در نسبت با جامعه تعریف نمی‌شود، بلکه به اعتبار آزاد بودنش در برابر جامعه فرد شده است. فرد می‌داند که جامعه آزادی او را با قانونش محدود می‌کند و در عین حال به او پناه و امنیت می‌بخشد. فرد در سایه جامعه آرامش می‌یابد. مشکل زمانی پیش می‌آید که بنیاد جامعه سست می‌شود یا چشم‌انداز و امید در حجاب سیاهی می‌رود. جامعه جدید گرچه از ابتدا کمتر بر مبنای دوستی استوار بود، بهره‌ای از امید و عزم و آزادی داشت.
فیلسوفان و شاعران تا قبل از جنگ‌های جهانی به جامعه و زندگی و آینده امید داشتند اما ظاهراً در شعر و فلسفه پس از جنگ نشان از امید و صلح و آرامش پیدا نیست. سیاست و جامعه یکسره کار را به تکنیک واگذاشته‌اند. قانون هم قانون تکنیک است نه قانون جامعه. تکنیک جای جامعه را گرفته و علم تکنولوژیک و اخیراً اشتغال دائم به مطلق پژوهش به جای اینکه مایه بیداری و امید مردمان باشد، پناه غفلت و خانه آرامش بعضی دانشمندان شده است. در این وضع کمتر می‌پرسند که بر سر جامعه چه آمده و جهان به کجا می‌رود. ضامنی هم برای حفظ روابط میان من و دیگری وجود ندارد و چنانکه سارتر می‌گفت؛ «دیگری برای من دوزخ شده است» اما کارل یاسپرس و مارتین بوبر «من و دیگری» یا «من و تو» را در نسبت نزاع عاشقانه و مهیای تفاهم می‌دیدند و بر اساس آن به سیاست آینده نگاه خوش‌بینانه داشتند.

او در بیان وضع بشر امروز تاکید کرد: آنچه در نیمه دوم قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم روی داده است بر خوش‌بینی آن متفکران صحه نمی‌گذارد. روابط آدمیان همواره بر بنیادی استوار بوده است که درک و شناختش آسان نیست؛ یا به هر حال ما به درستی نمی‌دانیم آغاز زندگی جمعی بشر و قوام اجتماع چگونه بوده و در طی چهارصد سال اخیر چه تغییری در آن پدید آمده است. از غایت آن کم و بیش خبر داریم و می‌دانیم که جهان متجدد دیگر امید چندان ندارد که به چشم‌انداز قرن هجدهمش برسد. کدورتی که در این چشم‌انداز پدید آمده است در اندیشه و عمل مردمان و در روابطشان با یکدیگر اثر گذاشته و چه بسا که خلل ایجاد کرده است. در اجتماعات قدیم قبل از تجدد، روابط میان مردمان روابط من و دیگری نبود بلکه رابطه مقرر در سنت و نظم دینی بود. حتی دو شخص هم اگر در برابر یکدیگر قرار می‌گرفتند، تقابلشان تقابل «من و دیگری» نبود. آنها دو دوست و همسایه و همشهری و هموطن و هم‌کیش بودند که با هم اختلاف پیدا کرده بودند. میان اقوام و کشورها هم یا رابطه‌ای نبود یا اگر بود دوستی و دشمنی بود. یعنی کشورها و حکومت‌ها به اکراه به یکدیگر به عنوان «دیگری آزاد و دارای حقوق» نگاه نمی‌کردند.
وجود «من و دیگری» و تقابل آنها با تبدیل انسان به خودآگاهی و تصدیق آزادی او طرح شده است و تا زمانی که نیروی اخلاقی میان آن دو تعادل و تفاهم برقرار می‌ساخته، بحث از من و تو و خود و دیگری در میان نبوده است. شاید اعتقاد به حقوق بشر و حق ملل تا حدودی توانسته بود این رابطه را متعادل سازد. از حدود یک قرن پیش این رابطه ضعیف و سست شده و کم‌کم به صورت مسئله درآمده و پیوسته پیچیده‌تر شده است. به عبارت دیگر از اوایل قرن بیستم وجهی از فتور و سستی در ارکان جامعه‌ها راه یافته و مردمان حبل‌المتینی را که زمانی در آن دست زده بودند گم کرده و دیگر امید به آینده و نیروی اخلاق در جان ایشان قوتی ندارد که مایه اعتماد و آرامش شود. این وضع جامعه متجدد است.

در پایان رضا داوری اردکانی بیان داشت: در جامعه‌ای که اعتماد و امید و همبستگی هست، متفکران در خلوت تفکر خود به اکنونی می‌اندیشند که گذشته و آینده را به هم می‌پیوندد و نظم و ثبات با خود می‌آورد، اما زمان‌هایی هست که در آن مجال خلوت تفکر نیست و چشم‌ها دور را نمی‌بیند و پیوند جان‌ها و دل‌ها از هم گسیخته است. در این شرایط بی‌خردی و ترس و نومیدی غالب می‌شود و اخلاق از میان مردم می‌رود و دوران پریشانی فرا می‌رسد و این دوران، دوران سخت و خطرناک و پرآفتی است.

منبع: فارس