به گزارش ثریا -  در عصر دیجیتال که داده‌ها سرمایه‌های حیاتی کشورها، سازمان‌ها و حتی افراد عادی محسوب می‌شوند، امنیت سایبری به یکی از مهم‌ترین ارکان حاکمیت، توسعه و آرامش اجتماعی تبدیل شده است. گسترش حملات سایبری، ظهور تهدیدات نوین و پیچیده، و وابستگی روزافزون به فناوری‌های متصل به اینترنت، نشان داده که هیچ زیرساختی از تیررس حملات دیجیتال در امان نیست. از نشت اطلاعات هویتی و مالی تا تهدیدهای حیاتی علیه شبکه‌های انرژی، سلامت و دفاعی، سایه تهدید دائماً گسترده‌تر می‌شود.

فناوری‌های امنیت سایبری، ستون فقرات امنیت اطلاعات در دنیای دیجیتال هستند. از هوش مصنوعی تا رمزنگاری، هر فناوری نقش کلیدی در حفاظت از زیرساخت‌ها، داده‌ها و کاربران ایفا می‌کند. در شرایطی مانند بحران‌ها و جنگ سایبری، این فناوری‌ها به ابزارهای استراتژیک دفاع ملی تبدیل می‌شوند.

از این رو، فناوری‌های نوین امنیت سایبری نه‌تنها ابزارهایی برای مقابله با این تهدیدات هستند، بلکه نقش راهبردی در حفظ استقلال دیجیتال، اعتماد عمومی و حفاظت از زیرساخت‌های حساس ایفا می‌کنند.

برخی از فناوری‌های کلیدی در حوزه امنیت سایبری را می توان به این شرح بیان کرد:

سیستم‌های تشخیص و پیشگیری از نفوذ (IDS/IPS)

IDS یا (Intrusion Detection System) سامانه‌ای برای شناسایی تلاش‌های نفوذ یا حملات مشکوک در شبکه است. IPS تسخه پیشرفته‌ IDS است که به صورت خودکار حملات را مسدود می‌کند. این فناوری‌ها در جهت حفاظت از شبکه‌های سازمانی در برابر حملات خارجی و داخلی کاربرد دارند.

فناوری‌های رمزنگاری (Cryptography)

هدف از این فناوری محافظت از محرمانگی اطلاعات، احراز هویت و جلوگیری از تغییر داده‌ها است که شامل الگوریتم‌های رمزنگاری متقارن مانند  AE، رمزنگاری نامتقارن مانند RSA و امضای دیجیتال می‌شود.

انتقال امن داده‌ها، حفاظت از پایگاه‌ داده، امضای الکترونیکی از جمله کاربردهای این نوع فناوری‌ها اعلام شده است.

احراز هویت چندمرحله‌ای (MFA)

این فناوری شامل استفاده از چند عامل برای تأیید هویت کاربر اعم از رمز عبور + پیامک + اپلیکیشن امنیتی می‌شود. این فناوری‌ها جایگزینی ایمن‌تر برای رمز عبور هستند که بیشتر برای ورود به حساب‌های بانکی، ایمیل و شبکه‌های سازمانی به کار می‌روند.

هوش مصنوعی در امنیت سایبری (AI for Cybersecurity)

این حوزه دارای کاربردهایی چون شناسایی الگوهای حمله، تشخیص رفتار مشکوک در شبکه و پاسخ خودکار به تهدیدات (مثلاً قرنطینه سیستم آلوده) است. این فناوری‌ها از مزایایی چون سرعت بالا، پوشش وسیع و به‌روزرسانی دائمی با داده‌های جدید برخوردارند.

فایروال نسل جدید (Next-Gen Firewall)

این حوزه ترکیبی از فایروال سنتی با ویژگی‌های پیشرفته مثل تشخیص تهدیدات روز صفر (حفره یا ضعف امنیتی در نرم‌افزار یا سخت‌افزار که توسعه‌دهنده آن هنوز از وجودش مطلع نیست، اما هکرها آن را پیدا کرده‌اند و از آن سوءاستفاده می‌کنند.)، فیلترینگ محتوا و تحلیل ترافیک رمزنگاری‌شده است. از این فناوری‌ها برای محافظت از مرز ورودی و خروجی شبکه‌ها استفاده می‌شود.

امنیت نقطه پایانی (Endpoint Security)

این فناوری‌ها که شامل آنتی‌ویروس، رمزگذاری دیسک و کنترل دسترسی است، برای محافظت از دستگاه‌هایی مثل لپ‌تاپ، موبایل، تبلت در برابر بدافزارها، باج‌افزارها، حملات فیشینگ با هدف جلوگیری از دستکاری یا حذف داده‌ها استفاده می‌شوند.

پلتفرم‌های Bug Bounty و هک اخلاقی

سازمان‌ها با راه‌اندازی مسابقات کشف باگ (مثل باگ‌بانتی)، از هکرهای سفیدپوش برای کشف ضعف‌های امنیتی استفاده می‌کنند. کاربرد آن در ارزیابی امنیتی سامانه‌ها با تکیه بر خرد جمعی متخصصان است.

سامانه‌های SIEM (Security Information and Event Management)

این سامانه‌ها که شامل جمع‌آوری، تحلیل و هشداردهی درباره رویدادهای امنیتی در کل شبکه است، برای شناسایی تهدیدات پیشرفته در مقیاس بزرگ به کار می‌روند.

امنیت ابری (Cloud Security)

این فناوری برای حفاظت از داده‌ها و اپلیکیشن‌هایی که در فضای ابری (Cloud) نگهداری می‌شوند،قابل کاربرد است که شامل حوزه هایی چون رمزنگاری در فضای ابری، مدیریت دسترسی و پشتیبانی امن است.

فناوری‌های امنیتی ایرانی

در سال‌های اخیر، ایران با توجه به تهدیدات سایبری فزاینده، سرمایه‌گذاری‌های گسترده‌ای در توسعه بومی فناوری‌های امنیت سایبری انجام داده است. این فناوری‌ها شامل ابزارهای دفاع سایبری، سیستم‌های مانیتورینگ، نرم‌افزارهای بومی، سامانه‌های کشف تهدید و موارد دیگر است.

سامانه‌های بومی تشخیص نفوذ و مانیتورینگ شبکه (IDS/IPS)

این سامانه‌ها که از سوی دانشگاه‌ها و شرکت‌های دانش‌بنیان امنیتی توسعه داده شده‌اند، از قابلیت‌هایی چون تشخیص ترافیک مشکوک در شبکه‌های دولتی، جلوگیری از حملات داخلی و خارجی و پشتیبانی از زبان فارسی در تحلیل‌ها به کار می‌روند.

سامانه «شامد» (شبکه امن مدیریت داده‌ها)

این سامانه توسط سازمان فناوری اطلاعات با هدف ایجاد زیرساخت امن بومی برای انتقال داده‌های حساس توسعه یافته و دارای کاربردهایی چون ایجاد امنیت در زیرساخت بانک‌ها، بیمه، ارتباطات دولتی کاربرد دارد.

سامانه «دژفا» (دژ دفاعی فضای تبادل اطلاعات)

این سامانه توسط وزارت ارتباطات معرفی شده و کارکردهایی چون حفاظت از اطلاعات ملی، مانیتورینگ تهدیدات سایبری و هشدار پیش از وقوع حمله برای آن تعریف شده است.

این سامانه شامل چندین سامانه زیرمجموعه مانند مرکز تبادل تهدیدات (Cyber Threat Exchange) و سپرهای بومی مقابله با بدافزار است.

 پلتفرم نوآورانه بخش خصوصی

این پلتفرم نوآورانه که توسط یک استارت‌آپ ایرانی توسعه یافته، دارای کارکردهایی چون سنجش میزان افشای هویت دیجیتال افراد، بررسی اینکه چه اطلاعاتی اعم از ایمیل، شماره، IP و غیره از فرد در اینترنت لو رفته و هشدار به کاربران درباره خطرات سایبری بالقوه است.

آنتی‌ویروس‌های بومی

آنتی‌ویروسی بومی توسط یکی از شرکت‌ها تولید شده و از ویژگی‌هایی چون نسخه‌های مخصوص برای کاربران خانگی و سازمانی، مقابله با باج‌افزار، تروجان، روت‌کیت و حملات فیشینگ و پشتیبانی از هوش مصنوعی در شناسایی تهدیدات ناشناخته برخوردار است.

پروژه‌های امنیت سایبری در صنایع دفاعی

این پروژه توسط سازمان‌هایی مانند صاایران، سپند، صنایع شهید فخری‌زاده و دانشگاه‌های صنعتی اجرایی شده و تمرکز اصلی آن بر توسعه سامانه‌های رمزنگاری اختصاصی، سامانه‌های فرماندهی-کنترل امن (C4ISR)و جنگ سایبری و مقابله با جنگ الکترونیک است.

توسعه VPNهای بومی و امنیت‌محور

این فناوری در پاسخ به فیلترینگ و نیاز کاربران به ارتباط امن توسعه یافته است. برخی پلتفرم‌های داخلی با رویکرد شفاف و کنترل‌شده، VPNهایی برای کاربردهای خاص ارائه می‌دهند که نسبت به فیلترشکن‌های خارجی ایمن‌تر هستند.

 سند راهبردی امنیت سایبری ملی

تمرکز سند راهبردی امنیت سایبری که در شورای عالی فضای مجازی تصویب شده بر ارتقاء تاب‌آوری سایبری، شبکه‌سازی میان متخصصان و نخبگان امنیتی و توسعه زیرساخت‌های امن بومی است.

ایران به دلیل موقعیت ژئوپلیتیکی و هدف‌گیری مداوم توسط حملات سایبری خارجی (مثل استاکس‌نت، حملات به شهرداری، بانک‌ها و صدا و سیما)، از یک کشور مصرف‌کننده امنیت به سمت یک تولیدکننده امنیت سایبری بومی حرکت کرده است.

با شکل‌گیری اکوسیستم شرکت‌های دانش‌بنیان، دانشگاه‌های فنی، پلتفرم‌های تخصصی و پروژه‌هایی مانند «دژفا» و «شامد»، ایران گام‌های قابل‌توجهی در استقلال سایبری برداشته است.

منبع : امنیت  سایبری