به گزارش ثریا کارشناسان می گویند کودکان در مواجهه با اتفاقات و بحران ها مانند آنچه در دوران همه گیری رخ داد، مثلا در مورد ویروس کرونا چیزهایی خواهند دید یا خواهند شنید که ممکن است ترسناک به نظر برسند. آنها احساسات دشوار مانند اضطراب یا ناامیدی را در والدین، معلمان و مراقبان خود درک خواهند کرد. با این حال سبک تفکر کودک در این سن، خودمحور است.

آنها گرایش دارند خود را به خاطر اینکه که مسائل و امور زندگی از دیدشان اشتباه پیش می‌روند، سرزنش کنند. بنابراین ممکن است خود را به خاطر همه‌گیری، جنگ یا حتی احساسات بزرگترها، معلم یا مراقبان سرزنش کنند.

کودکان همچنین در مواقع بحرانی ممکن است به دلیل کاهش فرصت‌ها برای بازی گروهی، احساس کسالت (بی‌انگیزگی) و تنهایی کنند. به عنوان یک معلم، شما در زندگی کودک نقش محوری دارید و می‌توانید نقش بزرگی در حمایت از نیازهای عاطفی کودکان کلاس خود داشته باشید.

آموزش از راه دور می‌تواند این امر را چالش برانگیزتر کند اما در این مقاله، سه ​​​​راهکار برای کمک به شما ارائه شده است:

۱. فعالیت‌های آنلاین برای کمک به کودکان در ابراز وجود

کودکان در سنین دبستان همیشه قادر به ابراز احساسات خود نیستند. آنها حتی ممکن است از احساسات خود آگاه نباشند. لذا استفاده از هنرهای بیانی در درس‌هایتان می‌تواند در این زمینه به آنها بسیار کمک کند و اگر این فعالیت‌ها به عنوان بخشی از یک فعالیت گروهی انجام شود، حتی مفیدتر هم خواهند بود.

ایده‌هایی برای استفاده از هنرهای بیانی

- از دانش‌آموزان بخواهید تصویری از خودشان در حال یادگیری در خانه ترسیم و رنگ‌آمیزی کنند و در کلاس به اشتراک بگذارند. این تصاویر را در رایانه خود به صورت کلاژ کلاسی درآورید و با دانش‌آموزان به اشتراک بگذارید. می‌توانید این را به یک «درخت کلاسی» تبدیل کنید که در آن تصویر هر دانش‌آموز یک برگ روی درخت باشد.

- از دانش‌آموزان بخواهید آهنگ مورد علاقه خود را انتخاب کنند و سپس یک گروه سرود کلاسی تشکیل دهید. هر دانش‌آموز یا هر دو دانش‌آموز یک خط متفاوت را بخوانند. آنها می‌توانند آن را به روشی که احساساتشان را بروز می‌دهد، بخوانند. به عنوان مثال اگر ناامید یا عصبانی هستند، با صدای بلند بخوانند و اگر غمگین هستند، آرام بخوانند. خواندن سرود عالی است زیرا کودکان را تشویق می‌کند که نفس عمیق بکشند که آرامش‌بخش است. اگر دانش‌آموزان از خواندن مضطرب می‌شوند، شاید حتی بتوانند به موقع دست بزنند یا دستشان را به آرامی برای همراهی با سرودخوانی سایر همکلاسی ها، روی میز بکوبند. به همه بچه‌های کلاس از این فعالیت سرودخوانی گروهی لذت ببرید!

- احساسات را به ایده‌های ملموس مانند آب و هوا ربط دهید و از این طریق به کودکان کمک کنید تا احساسات خود را به شما بگویند. به عنوان مثال، شادی و خوشحالی را به خورشید یا احساس غم را به ابر سیاه ربط دهید. سپس می‌توانید از آنها بخواهید که از طریق چت در برنامه های ویژه محصلان یا گروه کلاسی، یک عکس آب و هوا ارسال کنند تا بگویند امروز چه احساسی دارند.

- از نوشتن خلاقانه برای کمک به کودکان در ابراز وجود استفاده کنید. آنها می‌توانند داستانی الهام‌بخش درباره یک قهرمان محلی که به مردم کمک کرده است، بنویسند. یا چطور است یک شعر کوتاه درباره زندگی خود در دوران های خاص مثل زمان قرنطینه یا جنگ بنویسند.

۲. الگوسازی عاطفی و مراقبت از خود

ما نمی‌توانیم جلوی احساساتمان را بگیریم اما می‌توانیم در پاسخ به آن احساسات، انتخاب‌های سالمی داشته باشیم.

به گزارش وبگاه آموزشی دانشگاه کمبریج، یکی از راه‌هایی که کودکان یاد می‌گیرند، تقلید از اطرافیانشان است. شما به عنوان معلم آنها، می‌توانید ابراز احساسات خود و سپس انتخاب‌هایی در مورد مراقبت خوب از خود در تعاملات آنلاین خود با آنها را الگو قرار دهید. هنگام انجام این کار، به کودکان این پیام را بدهید که ما نمی‌توانیم جلوی احساساتمان را بگیریم اما می‌توانیم در پاسخ به آن احساسات، انتخاب‌های سالمی داشته باشیم.

به عنوان مثال، می‌توانید بگویید که گاهی اوقات احساس تنهایی می‌کنید و به دلیل اجبار به ماندن در خانه و برقراری کلاس های غیرحضوری، دلتنگ دوستانتان هستید. در عوض یک پاسخ سالم به این احساس، برقراری ارتباط با یک دوست از طریق پیام‌رسانی یا چت تصویری است.

همچنین می‌توانید در مورد تمام تغییراتی که در شرایط اجتماعی ایجاد شده و شما را مضطرب می‌کند، صحبت کنید.

سپس به کودکان بگویید که چگونه با اضطراب خود کنار می‌آیید. شاید با تصور لبخند زدن به والدین یا یک همکلاسی یا با بغل کردن گربه یا خرس عروسکی خود. از آنها ایده‌هایشان را بخواهید! نکته‌ مهمی که باید در اینجا به خاطر داشته باشید این است که شما در حال الگوسازی پاسخ‌های سالم هستید و همیشه این پیام را منتقل می‌کنید که احساسات داشتن، اشکالی ندارد.

۳. حمایت از خانواده‌های کودکان دبستانی

کودکان دبستانی به خانواده‌های خود وابسته هستند. ایجاد روابط قوی و دلسوزانه با مراقبان و معلمان امری مهم است. سعی کنید مرتبا با خانواده‌های دانش‌آموزان تماس بگیرید و نسبت به آنها دلسوزی بدون قضاوت داشته باشید. به جای احساس نیاز به ارائه توصیه‌های عملی، گاهی اوقات گوش دادن و همدلی با خانواده ها و دیدن اینکه آیا می‌توانند به راه‌حل‌های خودشان برسند، مفیدتر است.

همچنین می‌توانید به خانواده‌ها آموزش دهید که چگونه علائم پریشانی را در کودکان خردسال تشخیص دهند. پریشانی عاطفی در کودکان اغلب متفاوت از آنچه بزرگسالان انتظار دارند، از طریق علائم جسمی مانند سردرد، درد معده یا حالت تهوع نشان داده می‌شود. همچنین از والدین بخواهید که مراقب تغییرات رفتاری مانند افزایش حواس‌پرتی، تحریک‌پذیری یا گوشه‌گیری و تغییرات در عادات جسمی مانند غذا خوردن یا خوابیدن کودک باشند. اگر والدین متوجه هر گونه علامتی در کودک شده‌اند، آنها را برای کمک یا خدمات پشتیبانی بیشتر راهنمایی کنید و برای بررسی وضعیت، قرار ملاقات بعدی تعیین کنید.

اولویت دادن به رفاه کودکان با ایجاد احساس اعتبار و امنیت در آنها، در درازمدت به آنها کمک خواهد کرد. این فرصتی است برای گنجاندن فعالیت‌هایی که از آگاهی و پردازش عاطفی در آموزش شما پشتیبانی می‌کنند که امیدواریم بتوانید پس از بازگشت کودکان به مدرسه و حضوری شدن کلاس‌ها نیز ادامه دهید. از طریق یادگیری نحوه کنار آمدن با موقعیت‌های دشوار است که دانش‌آموزان تاب‌آوری لازم برای کنار آمدن با زندگی را در خود پرورش می‌دهند.

منبع: ایسنا