به گزارش شبکه علمی ثریا به نقل از مهرخانه، انتخابات ریاست جمهوری نزدیک است. تا چند روز دیگر تکلیف این قطب مهم اجرایی کشور روشن می‌شود و رییس‌جمهور جدید در مسند قدرت می‌نشیند. در این میان کارشناسان و فعالان حوزه زنان و خانواده، با نگاه و تحلیل کارشناسی خود، انتظارات و پیشنهاداتی برای رییس‌جمهور جدید دارند تا او با عمل به این پیشنهادات و برآورده کرده این انتظارات، بتواند راهگشای مسائل زنان و خانواده در سال‌های مسؤولیت و خدمت خود باشد و کمتر شاهد فرصت‌سوزی و یا استفاده نادرست از امکانات باشیم. به همین‌منظور به سراغ کارشناسان این حوزه رفته و نظرات و پیشنهادات آنها را برای سیاست‌گذاری در حوزه زنان و خانواده جویا شدیم.
متن زیر یادداشتی از ابراهیم فیاض جامعه‌شناس و عضو هیأت علمی دانشگاه تهران است.
من می‌خواهم درباره مبانی مردم‌شناسی زن در باب سیاست‌گذاری صحبت می‌کنم. اولین نکته این است که این زن بود که مهم‌ترین اتفاقات انسانی را در تاریخ رقم زد. مثلاً کشاورزی را زن به وجود آورد، رام کردن حیوانات را زن به وجود آورد. یعنی زن بود که بز و سگ را رام کرد و هم با این کار نگهبان درست کرد و هم با بز شیر خانواده را تأمین کرد کشاورزی هم از دیرباز، توسط زنان به وجود آمد؛ مردان اکثراً دنبال شکار و گردآوری غذا بودند و دخالتی در کشاورزی نداشتند و این زن بود که کشاورزی کرد.
این وظایف زنان در رام کردن حیوانات و کشاورزی باعث شد که خود به خود خصلت کوچ‌روی برای شکار و گردآوری غذا در زنان کم شود و اینجا بود که زن اولین‌بار شهر را ساخت. تا قبل از آن، افراد در غارها زندگی می‌کردند ولی زن بود که شروع کرد به خانه‌سازی و بعد از آن شهرسازی؛ به همین دلیل زنان بنیان‌گذار تمدن بودند. زن وطن است و به همین خاطر می‌گوییم مام وطن. این زن است که وطن را به‌وجود می‌آورد؛ در همه جای دنیا، زنان به زمین چسبیده‌اند و ملیت را به وجود آورده‌اند.
به یاد دارم که در فرآیند انقلاب اسلامی ایران نیز تا زنان وارد صحنه شدند، گفته شد که کار تمام است؛ یعنی تا حدود ۶ ماه مانده به انقلاب، فقط مردان در صحنه بودند. من آن زمان نوجوان بودم است ولی به یاد دارم لحظه‌ای که زنان که وارد صحنه شدند همه گفتند کار رژیم تمام شد.
جالب است بدانید در دین اسلام کسی که باید صیغه عقد را بخواند مرد نیست، زن است اما ما در تاریخ و فرهنگ خودمان، این را برعکس کردیم و وکالت را از طرف زن به مرد داده‌ایم. یعنی در دین حتی شروع‌کننده ازدواج هم زن است؛ اما چه‌طور شده که در تاریخ ما، این حق از آن مردان شده است؛ این از معضلات موجود تاریخ ما شده است و یکی از انحرافاتی که در بعد اسلامی در تاریخ ما وجود آمده این است که به جای آن‌که زن وارد میدان شود، مرد به میدان آمده است. در حالی‌که زنان به نسبت مردها عاقلانه‌تر همسر انتخاب می‌کنند و دقیقاً می‌دانند چه همسری با چه ویژگی‌هایی می‌خواهند، اما مردان به دلیل فشار غریزه جنسی خود، به شدت انحرافی عمل می‌کنند. اینجاست که به نظر می‌رسد خوب است فرهنگ خواستگاری زن در جامعه ایجاد شود؛ مثل حضرت خدیجه(س).
الان در جامعه در این مورد دچار مشکل هستیم یعنی زنان شروع‌کننده نیستند و به نظر من از دلایلی که باعث ایجاد مشکلاتی در ازدواج می‌شود، همین است که ازدواج در جامعه ما مردمحور است. الان در کشوری مثل لبنان نسبت مرد به زن نسبت ۱ به ۷ است چون مردان کوچ‌رو هستند و از لبنان رفته‌اند و زنان در لبنان ماندند. در ایران هم هرچقدر وضعیت اقتصادی رونق گیرند مردان بیشتر کوچ‌رو می‌شوند و می‌روند جاهای دیگر کار کنند و زنان سر جای خود می‌مانند. در دبی هم این اتفاق افتاده است؛ در دبی به‌خاطر وضعیت اقتصادی و ازدیاد رفت و آمدهای جهانی، مردان از این کشور رفته‌اند و دختران مانده‌اند. به همین دلیل این کشور برای ازدواج با دخترهای اهل دبی، پاداشی را تعیین کرده است.
پس ما اگر خانواده می‌خواهیم، باید به زن نقش محوری بدهیم. نقش محوری به زن به این معنا است که زنان باید شروع‌کننده باشند و حتی در مسائل جنسی هم باید آموزش جنسی به زنان بدهیم نه به مردان. در ابتدا گفتم که زنان رام‌کننده حیوانات بودند؛ در حال حاضر هم زنان می‌توانند تمایلات جنسی را بسیار راحت‌تر مهار کنند. گفته می‌شود بسیاری از دلایل طلاق به مشکلات جنسی مربوط می‌شود. برای کاهش این معضل، این زن است که باید آموزش جنسی دریافت کند. اگر زن آموزش جنسی ببیند، خودش می‌داند چه تدبیری به کار ببرد. اما ما همیشه برعکس فکر کردیم و تدبیر اندیشیدیم.
در جامعه ما متأسفانه فمینیست‌ها زنان را مرد کردند و مشکلی که الان داریم این است که آن دلربایی و آن بساط خانواده و آن بساط مسائل جنسی برچیده شده است. باید در همه ابعاد، به زنانگی برگردیم. اگر زیباشناسی زنانه نبود، هرگز هنر به وجود نمی‌آمد، اما بعداً مردان آن را دست گرفتند و جلو بردند. در مسائل جنسی هم همین‌طور است. اگر مسائل جنسی، اعم از اخلاق جنسی و آموزش جنسی را بر روی زنان مستقر کنیم، وضعیت اصلاح می‌شود. اما در حال حاضر تمام آموزش‌های در بعد سیاسی، اجتماعی، جنسی، هنر، فناوری و... مردانه است. در حالی‌که مثلاً در زمینه تکنولوژی، تکنولوژی زنانه به شدت طرفدار محیط زیست است؛ زنان هیچ‌وقت نمی‌خواهند محیط زیست را نابود کنند.
اگر لذت می‌خواهیم، اگر خوشی می‌خواهیم، اگر امید و آزادی می‌خواهیم و اگر در این کشور بومی‌گرایی می‌خواهیم، هرچه می‌خواهیم باید با محوریت زنان باشد، نه مردان. مردان فقط کوچ‌رو هستند و جدا می‌شوند و می‌روند و جامعه را خالی می‌کنند؛ بر عکس، این زنان هستند که در جامعه می‌مانند. بنابراین اگر خانواده می‌خواهیم هم باید به زن رجوع کنیم.