به گزارش ثریا آیت‌الله علی‌اکبر رشاد رئیس شورای حوزه علمیه استان تهران در نامه‌ای به بیانیه شورای افتای الأزهر مصر واکنش نشان داد.

این نامه بدین شرح است:

بسم الله الرّحمن الرّحیم

سماحة الشّیخ احمد محمّد احمد الطیّب

السّلام علیکم و علی عباد الله الصالحین

از متن منسوب به الأزهر، که مشتمل بر مضامینی تلخ و تند در متّهم کردن جمهوری اسلامی، در فضای مجازی دست به دست می شود، بشدّت شگفت زده شدم و لازم دیدم نکاتی را به حضور جناب عالی که مسؤول ارشد این نهاد محترم هستید گوشزد کنم:

۱ـ انتظار جامعه‌ی جهانی آزاد و آحاد امت اسلامی این بود که جناب عالی و مشایخ آن نهاد علمی و دینی کهن، از ایران اسلامی که به جرم دفاع از آرمان آزادی فلسطین، و در ماه ضیافت الله مورد تهاجم کفار حربی یهود و نصاری قرار گرفته است مسؤولانه، صریح و شجاعانه دفاع کنید، و به کشورهایی که مرافق زمینی و آسمانی‌شان را برای حمله به ایران در اختیار کفّار قرار داده اند اعتراض کرده حکم شرعی افعالشان را بدانها گوشزد کنید، امّا مع الأسف بعد از سکوت معنی‌دار جناب عالی و سایر علمای آن دستگاه در مقابل شهادت مظلومانه‌ی زعیم حکیم، مجاهد و پاکباخته‌ی انقلاب اسلامی، جمعی از مقامات عالی رتبه‌ی نظامی و امنیتی، و جمع کثیری از غیر نظامیان، که بسیاری از آن را زنان، کودکان و نوجوانان مظلوم تشکیل می‌دهند، اینک با چنین بیانیه‌ی سست و سخیفی مواجه شدیم که: در آن به جای محکوم کردن ظالم و قاتل، مظلوم و مقتول متهم و محکوم شده است! «أتَقتُلونَ رَجلاً أن یقُولَ رَبّی اللهُ و قَد جائکم بالبیّنات» (الغافر: ۲۸) فاین تذهبون؟!.

۲ـ تاریخ بلند روابط و همجواری ایران با کشورهای منطقه، گواه آن است که کشور ما همواره خیرخواه آنان بوده و هرگز بدانها تعدّی نکرده است، امّا اکنون برخی کشورها بر خلاف احکام شرعی صریح مستند به نصّ آیات قرآنی از جمله: «وَ لَن یجعلَ اللهُ للکافرین علی المسلمین سبیلاً» (النساء: ۱۴۱) و«یا أیّها الّذین آمنوا لا تتّخذوا الیهود و النصاریٰ أولیاء بعضهم أولیاء بعض و من یتولّهم منکم فانّه منهم» (المائدة:۵۱) و «لا یتّخذ المؤمنون الکافرین أولیاء من دون المؤمنین» (آل‌عمران: ۵۱) و «إنّما ینهاکم اللهُ عن الّذین قاتلوکم فی الدّین و أخرجوکم من دیارکم و ظاهروا علی إخراجکم أن تولّوهم و من یتولّهم فأولئک هم الظّالمون» (الممتحنة: ۸) زیر سلطه‌ی کفّار حربی رفته‌اند، پایگاه نظامی به آنها داده‌اند، منابع و مرافق اقتصادی در اختیارشان نهاده‌اند، و کفار با استفاده از امکانات این کشورها طی دهه‌های اخیر پیوسته به کشورهای مسلمان، از جمله: عراق، افغانستان، فلسطین، لبنان، یمن، و اکنون ایران اسلامی‌ تعدّی کرده و سرزمینهای مسلمین را اشغال می‌کنند؛ اینک سؤال بنده از جناب عالی این است که آیا آنها شریک جرم کفّار حربی در تجاوز به سرزمینهای اسلامی قلمداد نمی‌شوند؟ و اگر چنین است، که قطعا چنین است، وظیفه‌ی علمای دین و سران دیگر کشورهای مسلمان در قبال معاضدت با کافر حربی چیست؟.

۳ـ ایران قدرتمند در جنگ دوازده روزه، برغم معاضدت آشکار برخی کشورها با کفار متجاوز در تعدّی به مرافق و منافع و قتل مقامات و ویران کردن امکاناتش، شکیبایی بخرج داد و فقط به تذکّر و گلایه از آنها اکتفا کرد، و قبل از آغاز جنگ رمضان نیز صریحاً به آنها اخطار کرد که: «اگر این بار با کفار حربی معاضدت و مساعدت کنید از حق مسلّم شرعی و قانونی خویش استفاده خواهیم کرد»، امّا نه تنها آنها اعتنا نکردند، بلکه این بار بصورت گسترده با دشمن همکاری کردند؛ اکنون ایران بر طبق احکام شریعت غرّاء و به استناد نصوص قرآنی: « أُذِن للّذین یقاتلون بأنّهم‌ ظُلموا و إنّ الله علی نصرهم لقدیر» (الحج: ۳۹) و «وقاتلوا فی سبیل الله الذین یقـاتلونکم» (البقرة: ۱۹۰.) و «فَمَن إعتَدٰی عَلیکُم فاعتَدوا عَلیه بِمِثلِ ما إعتَدٰی عَلیکُم» (البقرة: ۱۹۴) و«قاتلوهم حتی لاتکون فتنة» (البقرة: 193)، در حال دفاع از سرزمین، مردم و منافع خویش است، و بحکم عقل و طبق نصوص آیات الاهی: «وأقتلوهم حیثُ ثَقِفتموهم ... فإن قاتلوکم فأقتُلوهم کذلک جزاء الکافرین» (البقرة: ۱۹۱) و «فإن تولَّوا فخُذوهم وأقتلوهم حیث وجدتموهُم، و لاتتخذوا منهم ولیّاً و لانصیراً» (النساء: ۸۹)، دشمن را در هر مکانی که بیابد باید به او حمله ‌کند و او را تنبیه کند؛ و تفاوت نمی‌کند که: کافر حربی در دارلحرب باشد یا دارالکفر یا دارالإسلام، و فرق نمی‌کند در پادگان پناه گرفته باشد، یا دشت و دریا، یا در مسکن یا در هتل یا ...

بنده از جناب عالی سؤال می‌کنم: اگر با استفاده از پایگاهها و امکانات این کشورها، به جای ایران اسلامی، کفار حربی به مصر مسلمان حمله می‌کردند، دوستان الأزهری ما مصر را محکوم می‌کردند یا کفار حربی مهاجم و دولتهای اسلامی همکار مهاجمان را؟ امیدوارم سایر فتاوای براداران الأزهری ما این چنین بی‌مبنا، بلکه برخلاف مبانی مسلّم برآمده از نصّ آیات الاهی، و أحیاناً تحت تاثیر مواضع جانبدارانه‌ی سیاسی و قبایلی‌، صادر نشده ‌باشد.

۴ـ اکنون نیز به استناد آیه‌ی: «و لاتعاونوا علی الإثم و العدوان» (المائدة: ۲) باید سریعا و بدون قید و شرط پایگاههای دشمنان متجاوز را تعطیل و پشتیبانی لجستیک و تامین سوخت و ارائه‌ی سایر خدمات به لشکر کفار حربی را متوقف، و سرزمینشان را از اشغال آنان آزاد کنند، تا از حمله‌ی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی در امان بمانند، بلکه از حمایت ایران اسلامی بهره‌مند گردند؛ و الا وقتی از پایگاههایی که توسط این دولتها در اختیار کفار قرار داده‌ شده، و با استفاده از مرافق و امکانات آنها، به مجتمعهای مسکونی، هتلها، دانشگاهها و حوزه‌های علمیه، درمانگاهها و بیمارستانها، فرودگاهها، مخازن سوخت و زیرساختهای انرژی، و ... ایران حمله می‌شود، بحکم «قاعده‌ی مقابله بمثل» و برای «ایجاد بازدارندگی»، بناچار ایران باید به دشمنان و معاضدان آنها پاسخ مماثل بدهد؛ زیرا به تعبیر زیبای مولایمان امیر المؤمنین علی بن ابی طالب (علیه السلام) «رُدّوا الحجر من حیثُ جاء، فإنّ الشرّ لایدفعه الّا الشرّ» (نهج البلاغة، قصار الحکم: ۳۱۴)

در پایان: پیشنهاد می‌کنم ضمن نصیحت و هدایت کسانی که چنین بیانیه‌هایی را صادر می‌کنند، شخص شخیص شما که در برخی مواقع و وقایع، مواضع شجاعانه و منصفانه ای اتخاذ کرده‌اید، این بار نیز در این برهه‌ی خطیر تاریخی موضع درخوری اتخاذ فرمایید؛ چه آنکه باذن الله، این ایام با پیروزی قاطع ایران اسلامی و جبهه‌ی مقاومت سپری می‌شود، اما تاریخ و نسل‌های آینده راجع به گفتار و رفتار ما در این برهه‌ی تاریخساز داوری خواهدکرد.