به گزارش ثریا شیخ حسین انصاریان در هشتمین روز از عزاداری ماه محرم حسینیه هدایت با اشاره به مفهوم نور در قرآن کریم بیان داشت: نوری که پروردگار متعال در قرآن درباره ذات خود به کار برده است، همان ذات الهی است و این ذات برای هیچ‌کس در عالم به طور کامل شناخته نمی‌شود. ذات خداوند قابل اندازه‌گیری نیست زیرا از مقوله کیف است و از سوی دیگر چون ذات است، ماهیت آن برای بشر قابل احاطه نیست. اما خداوند با راهنمایی خودش مشخص کرده که کجا می‌توان جلوه‌های این نور را یافت. مکانی که این نور در آن تجلی می‌یابد، در حقیقت آثار این نور است و انسان می‌تواند تا حدی این آثار را بشناسد، چرا که آثار دارای وجود عینی و خارجی هستند و صرفاً لفظی، کتبی یا ذهنی نیستند، بلکه در عرصه واقعیت قابل مشاهده‌اند.

وی افزود: خانه‌ای که در آن از خداوند صحبت شود، محل حضور عاشقان است و لحظه به لحظه عشق آنان افزوده می‌شود و این روند تا ابد ادامه دارد. کسانی که در این محفل حضور دارند، وجودشان تسبیح حق تعالی است. به بیان ساده‌تر، بزرگان و اولیای الهی در این مجلس حاضرند و می‌دانند که این مسائل از امهات و اصول بنیادین دین است. وجود حضرت فاطمه زهرا (س)، حضرت علی (ع)، امام حسن (ع) و امام حسین (ع) خودِ تسبیح است؛ یعنی وقتی به حسین (ع) نگاه می‌کنید، باید بدانید که خداوند از هر عیب و نقصی پاک است. وجود اهل بیت (ع) به این معناست که خداوند کل کمالات است.

این استاد اخلاق و تفسیر قرآن با یادآوری خاطره‌ای از یکی از مراجع بزرگ نجف اشرف گفت: ایشان تعریف می‌کردند که آخوند خراسانی دارای رتبه علمی کم‌نظیری بود. نوه ایشان کتابی در هفتصد صفحه تألیف کرده است. آخوند خراسانی در نجف روی منبر درس می‌نشست و حداقل هفتصد مجتهد پای درس او بودند. شاگردانی که تحت تربیت ایشان قرار گرفتند، شخصیت‌های برجسته‌ای مانند آیت‌الله بروجردی و آیت‌الله گلپایگانی بودند که پس از تحصیل در نجف به درجه اجتهاد رسیدند. آن مرجع بزرگ نقل کرد که پس از وفات آخوند خراسانی، یکی از چهره‌های برجسته نجف ایشان را در خواب دید.

وی تصریح کرد: قرآن کریم همه خواب‌ها را تأیید نمی‌کند. برخی از خواب‌ها انعکاس حقایق بیداری هستند. روزی شخصی با گریه نزد امام رضا (ع) آمد و گفت خواب دیده‌ام دامادم که بسیار دوستش دارم، فوت کرده است. امام نام او را پرسیدند و وقتی شنیدند نامش حسین است، فرمودند امسال به حج خواهی رفت. بنابراین همه خواب‌ها معتبر نیستند. درباره آخوند خراسانی نیز وقتی از اوضاع برزخ پرسیده شد، ایشان فرمودند نمی‌توانم از وضعیت خودم در برزخ خبر دهم، اما یک نکته علمی را بیان می‌کنم: با تمام علم و شاگردانی که داشتم، وقتی در دنیا اباعبدالله الحسین (ع) را شناختم، متوجه شدم که هشتاد سال نفهمیده بودم او کیست. این نشان می‌دهد که وجود اهل بیت (ع) تسبیح حق است. کیفیت نور الهی شناخته نمی‌شود چون نور ذات است، اما جلوه‌های نور در حدی قانع‌کننده قابل شناخت است.

شیخ انصاریان ادامه داد: قرآن می‌فرماید کسانی که تقوا پیشه کنند و پیروی نمایند، نه اینکه فقط ادعای دوستی داشته باشند، زیرا پیروی بدون عمل سودی ندارد. به‌کارگیری لغات در قرآن معجزه است. خداوند پیامبر را فرستاده و خبرآور از سوی خود معرفی می‌کند. پیامبر چهل سال در میان مردم مکه زندگی کرد، در حالی که آنان حتی یک مکتب‌خانه معمولی نداشتند و به بی‌سوادی افتخار می‌کردند. کسی که خداوند او را به پیامبری برگزید، دامانش از علم به ملک و ملکوت پر شده بود. خبر ظهور این پیامبر در تورات و انجیل آمده است. خطاب به کفران‌کنندگان بالاترین نعمت الهی است.

وی افزود: خداوند می‌فرماید من نوری را همراه پیامبر فرستادم؛ یعنی این نور با او بوده، هست و خواهد بود. اگر شما مردم عالم پیرو این نور شوید، رستگاری در دنیا و آخرت حتمی است. باید از اهل بیت (ع) بپرسیم که این معیت با وجود، روح و جان پیامبر چیست؟ اگر از پیامبر و اهل بیت پیروی و یاری کنید، با این شرایط فلاح و رستگاری نصیب شما می‌شود و در غیر این صورت فلاحی در کار نیست.

این مفسر قرآن داستان پیرمردی را بازگو کرد که فلاح را به دست آورده بود اما از آن بی‌خبر بود. او نزد امام صادق (ع) آمد و زارزار گریه می‌کرد و می‌گفت نمی‌دانم چه کنم. روایات معتبر شیعه این ماجرا را نقل کرده‌اند. پیرمردی صدساله با قامتی خمیده نزد امام صادق (ع) آمد. امام با احترام دست او را بوسیدند. پیرمرد گریه کنان گفت صد سال دارم انتظار فرج شما را می‌کشم. شما یا در زندان بودید، یا تبعید و یا شهید شدید، اما فرج را ندیدم. امام صادق (ع) فرمودند اگر مرگت به تأخیر افتاده و معیت ما را داشته‌ای، در حالی که فرج نرسیده از دنیا بروی، روز قیامت با اهل بیت خواهی بود. سپس امام منبری برای او رفتند و فرمودند در فردای قیامت که آمدی، با ما هستی زیرا در دنیا هم کنار قرآن و هم کنار ما زندگی کردی و حرف هر دو را گوش دادی. امام با حالتی روضه‌خوانی این بحث را پایان بردند که نشان می‌دهد امام صادق (ع) نیز روضه‌خوان بودند.

وی بیان داشت: حضرت از فاصله خانه آن پیرمرد تا حرم امام حسین (ع) پرسیدند. مرد پاسخ داد نزدیک است و هر زمان بتواند به زیارت می‌رود. امام فرمودند پیرمرد، خونی که در کربلا ریخته شد، خونخواهش خداست. بلایی که در کربلا بر سر اهل بیت آمد نمونه ندارد. آنچه حسین (ع) و فرزندانش دیدند تا قیامت کسی نخواهد دید. هفده نفر از خانواده ما را جلو چشم حسین (ع) سر بریدند. جرم آنها خیرخواهی برای خدا بود. در قیامت پیامبر (ص) وارد می‌شود در حالی که حسین (ع) همراه اوست و مردم می‌بینند دست پیامبر زیر سر حسین است و از سر مبارک او خون می‌ریزد.

شیخ انصاریان در پایان تأکید کرد: امام صادق (ع) فرمودند یقه پاره کردن و گریه زیاد بر مصائب خانوادگی خوب نیست و بی‌صبری و بی‌تابی مکروه است، اما برای امام حسین (ع) عالی است. همچنین روزی امام به کسی که خوش‌روضه خوان بود فرمودند همه زنان خانواده را بگو پشت پرده بنشینند. در میانه روضه فرمودند قطع کن، زیرا زن و بچه دارند می‌میرند.