به گزارش ثریا - در مرکز شهر حتی پیام‌رسان‌ها به‌سختی باز می‌شوند، اما چند کیلومتر دورتر، همان اینترنت قابل استفاده است. فیلترشکنی که در خانه وصل نمی‌شود، در مسیر جاده یا حاشیه شهر ناگهان بالا می‌آید.

فیلترشکن‌ها یکی در میان کار می‌کند. ارسال پیام‌ها به‌سختی اتفاق می‌افتد و یک «ویس» ساده ارسال نمی‌شود.  نگرانی این است که اگر اینترنت به صورت کامل قطع شود، باید چگونه کارهایش را به کارفرما تحویل دهد و در این شرایط به همین اختلال‌های مقطعی روی اینترنت تا قطعی کامل هم راضی است.

وقتی کاربران سراغ فروشندگان VPN می‌روند تا ببینند چرا فیلترشکن‌هایشان در این روزها به‌درستی کار نمی‌کند، پاسخ‌ها اغلب مبهم اما تکرارشونده است: «حاکمیت یک‌سری پروتکل زده»، «این روش فعلا جواب نمی‌دهد»، «باید صبر کنید تنظیمات عوض شود».

این توضیح‌های کلی‌ اگرچه برای کاربران قانع‌کننده نیست، اما به گفته کارشناسان شبکه، بی‌ارتباط با واقعیت هم نیست. اختلال‌ها اغلب روی پروتکل‌هایی اعمال می‌شود که شناسایی‌شان ساده‌تر است و هزینه جانبی کمتری دارد. نتیجه اما برای کاربر فرقی نمی‌کند؛ اینترنتی که باید ابزار زندگی باشد، به مانع دائمی تبدیل شده است.

کاربران می‌گویند استفاده از اینترنت حالا نیازمند چند VPN مختلف، تغییر مداوم تنظیمات، خاموش و روشن‌کردن داده و جابه‌جایی فیزیکی در شهر شده است؛ فرایندی فرسایشی که حتی کارهای ساده روزمره را زمان‌بر می‌کند.

اما اختلال اینترنت فقط مسئله پیام‌رسان و VPN نیست؛ برای برخی، مستقیما به نان شب گره خورده است. یک راننده تاکسی اینترنتی به «شرق» می‌گوید: «اختلال جی‌پی‌اس در این چند روز بیشتر شده و در کنار آن ‌کندی اینترنت هم به این وضعیت اضافه شده است. در کنار اینکه نمی‌توانیم مقصد و مبدأ مسافر را پیدا کنیم، حالا ‌اینترنت هم این‌قدر کند است که نمی‌توان اپلیکیشن را باز کرد». او می‌گوید اختلال‌های پی‌درپی باعث شده سفرهای کمتری بگیرد و زمان بیشتری در خیابان معطل بماند: «هم استهلاک ماشین بالاتر رفته، هم درآمد کمتر شده است. آخرش هم کسی پاسخ‌گو نیست».

چرا همه VPNها اختلال ندارند؟

یکی از پرسش‌های پرتکرار کاربران این است که چرا برخی VPNها کاملا از کار افتاده‌اند، اما برخی دیگر همچنان‌ هرچند ناپایدار کار می‌کنند؟

این کارشناس شبکه پاسخ می‌دهد: «همه VPNها شبیه هم نیستند. بعضی پروتکل‌ها به‌شدت قابل شناسایی‌ هستند؛ چیزی که ما به آن «اثر انگشت» می‌گوییم. مثلا بسته‌های اولیه، اندازه داده‌ها یا الگوی ارتباط‌شان آن‌قدر مشخص است که سیستم فیلترینگ به‌راحتی آنها را تشخیص می‌دهد».

به گفته او، پروتکل‌هایی مانند OpenVPN، L2TP و WireGuard از همین دسته‌اند؛ ابزارهایی که به گفته او «درجا می‌روند هوا»؛ چون مسدودکردنشان کمترین خطای جانبی را دارد و سرویس‌های عادی اینترنت را کمتر مختل می‌کند.

جایی که فیلترینگ پرهزینه می‌شود

اما همه پروتکل‌ها این‌قدر ساده هدف قرار نمی‌گیرند. برخی VPNها از روش‌هایی استفاده می‌کنند که رفتاری شبیه ترافیک عادی وب دارند. به گفته این کارشناس: «پروتکل‌هایی مثل SSL VPN یا ابزارهایی که روی HTTP و HTTPS سوار می‌شوند، به‌شدت به ترافیک معمولی سایت‌ها شبیه‌اند. اگر اینها را کورکورانه مختل کنید، سایت‌ها هم درست بالا نمی‌آیند. اینجا همان جایی است که فیلترینگ وارد منطقه پرهزینه می‌شود». طبق ادعای او، به همین دلیل است که در برخی مقاطع، ابزارهایی مانند AnyConnect یا WARP هنوز قابل استفاده‌اند؛ نه به این معنا که شناسایی نشده‌اند، بلکه چون اختلال در آنها می‌تواند اثرات جانبی گسترده‌تری داشته باشد.

از نگاه این کارشناس، سیستم فیلترینگ چند «سطح فشار» دارد: در شدیدترین حالت‌ می‌تواند اینترنت را عملا قطع کند، یک سطح پایین‌تر هر نوع ترافیک رمزنگاری‌شده را مسدود کند، یا به سراغ ارتباطات طولانی‌مدت و پرحجم برود، یا فقط پروتکل‌هایی را هدف بگیرد که معمولا برای دورزدن فیلتر استفاده می‌شوند.

او تأکید می‌کند: «اینکه امروز در کدام سطح ایستاده‌ایم، یک تصمیم فنی نیست؛ تصمیمی سیاسی است درباره اینکه چه میزان اختلال در زندگی روزمره مردم قابل توجیه است».

اما همه ماجرا فنی یا امنیتی نیست. به گفته این کارشناس، تناقض‌هایی که کاربران تجربه می‌کنند، اینکه چرا یک VPN کار می‌کند و دیگری نه، بخشی ریشه در روابط، رانت و سفیدشدن IPها دارد.‌ او می‌گوید: «در مقاطع بحرانی قبلا هم دیده‌ایم که اینترنت تقریبا قطع بوده، اما برخی VPNها بدون مشکل کار کرده‌اند. این دیگر بحث تکنولوژی نیست؛ پای ارتباطات خاص و منافع اقتصادی وسط است».

همین وضعیت باعث شده بازار VPN در ایران به تعبیر او «بازار شام» شود؛ بازاری آشفته، پر از استثنا و مستعد فساد سیستماتیک.

اختلال‌های منطقه‌ای

تحلیل اخیر نشان می‌دهد اینترنت ایران در روزهای اخیر درگیر اختلال‌های ناپیوسته و منطقه‌ای بوده است. براساس گزارش کاربران و مشاهده‌های میدانی، این اختلال‌ها نه سراسری هستند و نه یک الگویی واحد دارند، بلکه شدت و کیفیت اتصال نسبت به موقعیت جغرافیایی و دکل مخابراتی متفاوت است.

یک کارشناس شبکه دیگر در این‌باره به «شرق» می‌گوید: «در استفاده روزمره مشخص است که اینترنت به صورت منطقه‌ای قطع و مختل می‌شود. بارها پیش آمده که در مرکز شهر نتوانستم یک VPN وصل کنم، اما چند کیلومتر آن‌طرف‌تر همان اتصال بدون مشکل برقرار بوده است». او با یادآوری تجربه گذشته ادامه می‌دهد: «در ابتدای جنگ ۱۲‌روزه هم اینترنت عمدتا در داخل شهرها قطع شده بود و خارج از شهرها به نسبت در دسترس بود. از نظر من، الگوی حال حاضر با گذشته تفاوت ماهوی ندارد». این کارشناس مورد نظر تأکید می‌کند نوع و شدت اختلال فقط به موقعیت جغرافیایی محدود نمی‌شود، بلکه با تغییر استان‌ها و زیرساخت‌ها تفاوت می‌کند: «حتی نوع تجهیزات فیلترینگ در استان‌ها یکسان نیست. به‌ عنوان مثال، دستگاه فیلترینگ چینی که در مخابرات مازندران نصب شده، الزاما همان مدلی نیست که در فارس استفاده می‌شود. طبیعی است که نوع اختلال و شدت آن هم متفاوت باشد». این نکته نشان می‌دهد که تجربه اینترنت کاربران در ایران ناهمگن و وابسته به زیرساخت محلی است و نمی‌توان یک وضعیت یکسان برای همه مناطق ترسیم کرد.

از هشتم دی‌ماه تاکنون، اینترنت ایران وارد مرحله‌ای از ناپایداری و مدیریت هوشمندانه ترافیک‌ شده است. اختلال‌های منطقه‌ای، کندی مداوم و قطع پروتکل‌های خاص، تجربه روزمره کاربران را فرسایشی و نامطمئن کرده است. کارشناسان می‌گویند این وضعیت نه نقص فنی، بلکه تصمیمی آگاهانه برای کنترل تنش اجتماعی و اقتصادی است؛ هرچه اعتراض‌ها شدیدتر، ملاحظات تجربه کاربر کمتر. نتیجه روشن است: اینترنت هنوز وصل است، اما برای فعالیت‌های حرفه‌ای و زندگی روزمره، ابزاری شکننده و پرهزینه برای کاربران ایرانی باقی مانده ‌و همیشه این اینترنت است که به‌ عنوان یک ابزار حیاتی در شرایط جنگی یا اعتراض‌های داخلی اول از همه  قربانی می‌شود.

منبع : اینترنت