به گزارش ثریا در منابع اسلامی بر پایه آیه «إِنَّمَا الْمُشْرِکُونَ نَجَسٌ»، کسانی که ضروریات دین را انکار کنند یا برای خداوند شریک قرار دهند، کافر و نجس شمرده می‌شوند. بر این اساس، فرقه بهائیت به سبب باورهایی مانند انکار خاتمیت پیامبر اسلام و ادعای نبوت برای رهبران خود، در زمره کافران قرار گرفته و نجس دانسته می‌شوند. مراجع تقلید و نهادهای دینی اهل سنت نیز بر همین حکم تأکید کرده‌اند. در متن پیش‌رو به این مسئله مهم خواهیم پرداخت که اساسا چرا بهائیان را نجس می‌دانیم و از نظر اسلام دوستی و معاشرت با آن‌ها چه حکمی دارد؟

نجاست بهائیان بر اساس آموزه‌های اسلامی کسی که منکر خدا باشد، یا برای خداوند متعال شریک قائل باشد و یا اینکه پیامبری حضرت خاتم الانبیاء محمد بن عبدالله (صلّی الله علیه وآله) را قبول نداشته و یا یکی از ضروریات دین مبین اسلام را منکر شود، کافر بوده و کافر هم نجس است.
مطابق آیه شریفه «یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِنَّمَا الْمُشْرِکُونَ نَجَسٌ»[۱] و روایات متعدد، نظیر روایت امام صادق (علیه السلام) که می‌فرماید: «مَنْ نَصَبَ دینًا غَیرَ دینِ الْمُؤْمِنین (اسلام) فَهُوَ مُشْرِکٌ»[۲]
بهائیان به دلیل عقاید ضالّه و شرک آلود خویش، نجس می‌باشند؛ زیرا آنان از یک سو مدعی الوهیت و نبوت باب و بهاء بوده و منکر خاتمیت نبی مکرم اسلام هستند [۳] و از سوی دیگر منکر احکام ضروری دین مثل نماز، روزه و... بوده و دین اسلام را منسوخ می‌دانند.[۴]
و به علاوه، نه تنها منکر وجود نازنین حضرت بقیةالله الاعظم هستند، بلکه دشمن او نیز می‌باشند. در نتیجه به خاطر این عقاید آن‌ها از منظر همه مسلمانان کافر و نجس‌اند.
چنانکه شورای فقه اسلامی در پنجمین اجلاس کنفرانس سران اسلامی سال ۱۹۸۷ میلادی (۱۳۶۵ شمسی) که در کویت برگزار شد، ضمن بررسی همه جانبه ادعاهای باب و بهاء و اظهارات کفرآمیز آن‌ها، فرقه ضاله بهائیت را تکفیر کرد و نظر خود را درباره این فرقه ضالّه چنین بیان نمود: «واجب است گروه های اسلامی در تمامی نقاط جهان، خطر این گروه و جریان الحادی را که دستیابی به اسلام را در ابعاد اعتقادات، احکام شریعت و حیات طیبه اسلامی مورد هجمه قرار داده است با تمام امکانات خود از بین ببرند.»

و مقرر دارد: «آنچه را که بهاءاللَّه ادعا کرده از رسالت و نزول وحی و... تغییراتی را که به وجود آورده و در فروع دین به تواتر ثابت شده است، انکار ضروریات و مسلمات دین به شمار می رود و منکر این ضروریات به اجماع همه مسلمانان، مشمول احکام کفار می‌شود».[۵]

مجمع پژوهش‌های اسلامی دانشگاه الازهر مصر نیز با ارائه گزارشی، فرقه بهائیت را خدمتگزار صهیونیست و استعمار غرب، و عمل آنان را انتشار فتنه و آشوب میان امت اسلامی دانسته و با صدور فتوایی اعلام می‌نماید: «بهائیت به هیچ وجه یک دین یا مذهب آسمانی نیست و اعتقادات آن از هرگونه تعالیم دینی به دور است و پیروان آن همگی گمراه و منحرف هستند هرکس دارای تفکر بهائی باشد کافر است».[۶]
همچنین دارالافتاء الازهر در فتوایی اعلام می‌کند: «بهائیت یک فرقه و گروه مرتد از اسلام است، درست نیست که به آن ایمان آورد و با آن‌ها مشارکت نمود و نسبت به ایجاد جمعیت‌ها و مؤسساتی که ایجاد می‌کنند نباید بی‌تفاوت بود و چشم پوشید. این به آن سبب است که آن‌ها براساس عقیده به حلول و تشریع غیر از آنچه خداوند نازل کرده و ادعای نبوت و حتی ادعای الوهیت به وجود آمده‌اند».[۷]
از منظر فقهای شیعه و مراجع عظام تقلید نیز فرقه گمراه بهائیت کافر و محکوم به نجاست می باشند. که در ادامه همین بخش تعدادی از فتاوای مراجع عظام تقلید ارائه گردد.

* دوستی با بهائیان

در آموزه‌های اسلامی از دوستی با کفار، نهی گردیده است. در قرآن با هشدارهای قاطعانه ای برمی‌خوریم که می‌فرماید: «لاَّ یتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیاء مِن دُوْنِ الْمُؤْمِنِینَ وَمَن یفْعَلْ ذَلِکَ فَلَیسَ مِنَ اللّهِ فِی شَیءٍ [۸]؛ مؤمنان نباید کافران را به جای مؤمنان به دوستی بگیرند و هر که چنین کند در هیچ چیز (او را) از (دوستی ) خدا (بهره ای) نیست».
براین اساس دوستی و معاشرت با بهائیان جایز نیست، زیرا همانگونه که گذشت بهائی کافر و نجس است.

در حقیقت نجاست کافران و مشرکین یک نوع آلودگی باطنی و معنوی است که آثار آن به جسم آن‌ها نیز سرایت کرده و فایده مهم پرهیز از آن‌ها حفظ عقاید و اخلاق جامعه می‌باشد. خصوصاً افرادی که از توانائی دینی بالائی برخوردار نبوده و با آمیزش و معاشرت با افراد منحرف و گمراه تحت تأثیر قرار گرفته و منحرف می‌شوند. بر این اساس معاشرت بدون ضابطه با آنان مشکلات فکری و اعتقادی را به همراه خواهد داشت.
امیرالمومنین علی (علیه السلام) می‌فرمایند: «فاعلموا ان الهالک من هلک دینه و الحریب من حرب دینه [۹]؛ و بدانید که از میان رفته، کسی است که دینش از دست برود و دزد زده و بی‌چیز کسی است که دینش را از او ربوده باشند». به همین دلیل مصلحین و دلسوزان به افراد معمولی سفارش می‌کنند که از معاشرت با افراد گمراه و منحرف دوری کنند تا از انحراف و گمراهی محفوظ باشند. البته این سخن بدان معنا نیست که هیچ کس هیچ مراوده‌ای با کفار نداشته باشد بلکه ارتباط عالمان و اندیشمندان دینی با دانشمندان کافر امری مطلوب و چه بسا ضروری است؛ زیرا این مراوده نه تنها تأثیری در عقاید علما و دانشمندان به وجود نمی‌آورد بلکه آنان می‌توانند با شیوه‌ها و دستورالعمل‌های خاص که در اسلام بدان سفارش شده است به تغییر افکار دانشمندان کافر و نیز ترویج عقاید اسلامی اقدام نمایند.

* برخی فتاوا

جهت آشنائی بیشتر با نظرات فقهی مراجع عظام تقلید پیرامون حکم دوستی و معاشرت با فرقه ضاله بهائیت، تعدادی از فتاوا ارائه می‌گردد:
۱. حضرت امام خمینی (ره): «هر نوع معامله و خرید و فروش و غیره با بهائیان حرام است».[۱۰]
۲. آیةاللَّه فاضل لنکرانی: «فرقه گمراه بهائیت محکوم به نجاست هستند و معامله و خرید و فروش با آنان اگر موجب تقویتشان شود حرام است و در صورت تماس آنها با غذاها و خوراکی ها مراعات مسائل طهارت واجب است و رابطه با آنها در صورتی که تحت تأثیر سخنان و عقاید باطل آنها واقع شوید جایز نیست، بنابراین باید خیلی مواظب باشید و اگر نمی توانید او را ارشاد به دین اسلام نمایید بهتر است ارتباط در حد یک احوالپرسی بیشتر نباشد».[۱۱]
۳. آیةالله مکارم شیرازی: «رفت و آمد و دوستی با اعضای فرقه ضاله جایز نیست مگر اینکه امید هدایت آن‌ها برود».[۱۲]
۴. آیةالله خامنه‌ای

س ۳۲۸: لطفاً به سؤالات زیر پاسخ فرمائید:
۱) معاشرت و همنشینی و دست دادن دانش آموزان مسلمان با دانش آموزان پیرو فرقه گمراه بهائیت، اعم از این که دختر باشند یا پسر، مکلّف باشند یا غیر مکلّف، در داخل مدرسه یا خارج از آن، در دوران ابتدائی، متوسطه و پیش دانشگاهی، چه حکمی دارد؟
۲) رفتار استادان و مربیان با دانش آموزانی که بهائی بودن خود را آشکار می‌کنند و یا یقین داریم که بهائی هستند، چگونه باید باشد؟
۳) استفاده از وسایلی که همه دانش آموزان از آن‌ها استفاده می‌کنند مانند: شیر آب آشامیدنی، شیر توالت و آفتابه آن، صابون و مانند آن، با این که علم به مرطوب بودن دست و بدن داریم، چه حکمی دارد؟
ج: همه پیروان فرقه گمراه بهائیت محکوم به نجاست هستند و در صورت تماس آن‌ها با چیزی، مراعات مسائل طهارت در رابطه با آن‌ها، نسبت به اموری که مشروط به طهارت است، واجب است. ولی رفتار مدیران و معلمان و مربیان با دانش آموزان بهائی باید بر اساس مقررات قانونی و اخلاق اسلامی باشد.
س ۳۲۹: خواهشمندیم تکلیف مؤمنین را در برخورد با فرقه گمراه بهائیت و آثار حضور پیروان آن در میان جامعه اسلامی، بیان فرمائید.
ج: همه مؤمنین باید با حیله‌ها و مفاسد فرقه گمراه بهائیت مقابله نموده و از انحراف و پیوستن دیگران به آن جلوگیری کنند.
س ۳۳۰: گاهی بعضی از پیروان فرقه گمراه بهائیت برای ما غذا یا چیز دیگری می‌آورند، آیا استفاده از آن‌ها برای ما جایز است؟
ج: از هرگونه معاشرت با این فرقه ضالّه مضلّه، اجتناب نمائید.
س ۳۳۱: بهائیان بسیاری در اینجا کنار ما زندگی می کنند که رفت و آمد زیادی در خانه‌های ما دارند. عده‌ای می‌گویند که بهائی‌ها نجس هستند و عده‌ای هم آن‌ها را پاک می‌دانند. این گروه از بهائی‌ها اخلاق خوبی از خود آشکار می‌کنند، آیا آن‌ها نجس هستند یا پاک؟
ج: آن‌ها نجس و دشمن دین و ایمانِ شما هستند، پس فرزندان عزیزم جداً از آن‌ها بپرهیزید.[۱۳]

پی‌نوشت:

[۱] توبه، ۹، آیه ۲۸.

[۲] ر.ک: وسائل الشیعه، حر عاملی، ج ۱، کتاب الطهاره، ابواب مقدمه عبادت، باب ۲، ح ۳، ص ۳۰، الاحیاء التراث، قم، ط اول، ۱۴۰۹ ه.ق.

[۳] ر.ک: البهائیة و جذورها البابیة، عامر النجار، دارالمنتخب العربی، ط اول، ۱۴۱۹ه.ق، ص۴۴

[۴] بهائی چه می¬گوید، جواد تهرانی، مشهد: خراسان، ۱۳۴۱، ج ۲، ص ۲.

[۵]. محمدعلی تسخیری، تقاریر عن المؤمرات الدولیه، محورالاول مع مؤمرات مجمع الفقه الاسلامی، داراحیأ التراث العربی، الطبعه الاولی، ۱۴۲۴ه، ۲۰۰۳ میلادی، صص ۳۲۷- ۳۲۶.

[۶]. بهائیان خدمتگزار صهیونیست اند، خبرگزاری مجمع تقریب مذاهب اسلامی، ۱۳/۲/۱۳۸۸.

[۷]. علمای سعودی نیز چنین دیدگاهی نسبت به این فرقه دارند؛ چنانکه شیخ عبدالعزیز بن باز مفتی سابق مملکت سعودی در پاسخ به این سؤال که؛ «کسانی که معتقد به مذهب بهاءاللَّه شده‌اند و کسی که مدعی نبوت و همچنین مدعی است که خداوند در او حلول کرده است حکمشان چیست؟ آیا برای مسلمانان جایز است که به این کافران اجازه دهند تا در قبرستان مسلمانان دفن شوند؟» این گونه فتوا می‌دهد: «اگر عقیده بهائیت همان‌گونه باشد که ذکر گردید در کفرشان هیچ شکی وجود ندارد بنابراین درست نیست که آن‌ها را در قبرستان مسلمانان دفن نمود. هرکس بعد از بعثت پیامبر ما محمد (صلّی الله علیه وآله) مدعی نبوت باشد دروغگوست و به نص و اجماع مسلمانان کافر است...»: به نقل از: مروری بر آنچه دین بهائیت خوانده می شود، پایگاه نقد و بررسی بهائیت.

[۸]. آل عمران (۳)، آیه ۲۸.

[۹]. کافی، ج ۲، ص ۲۱۶، حدیث ۲؛ بحارالانوار، ج ۶۸.

[۱۰]. توضیح المسائل، امام خمینی (ره).

[۱۱]. جامع المسائل، آیةاللَّه العظمی فاضل، ج ۱، ص ۴۱.

[۱۲]. پایگاه اطلاع رسانی، آیةاللَّه العظمی مکارم شیرازی.

[۱۳]. اجوبة الاستفتاءات، آیةاللَّه العظمی سید علی خامنه‌ای، تهران: انتشارات بین المللی الهدی، ۱۳۸۴، صص ۷۱-۷۰.