به گزارش ثریا آیا تابه‌حال طعم «زندگی با یک آیه» را چشیده‌اید؟ آن لحظه‌ای که در کورانِ یک سختی، آیه‌ای ناگهان در قلبتان می‌نشیند و تمام اضطراب‌ها را می‌شوید. یا در میانۀ یک دوراهیِ سرنوشت‌ساز، کلامی از قرآن همچون چراغی پُرنور مسیر پیش رو را روشن می‌کند؛ آیه‌ای که دیگر فقط متنی بر روی کاغذ نیست، بلکه به یک دوست صمیمی، یک مشاور حکیم و پناهگاهی امن تبدیل می‌شود. این تجربه همان اِکسیری است که روح را در هیاهوی دنیای امروز زنده نگه می‌دارد.

«نهضتِ زندگی با آیه‌ها» برآمده از همین باور است؛ باوری که می‌گوید قرآن، کتابِ زندگی در متنِ میدان است، نه صرفاً کتابی برای نهادن در کُنجِ طاقچه. اکنون، برای سومین سالِ پیاپی، این نهضت سی آیۀ منتخب را به‌عنوان سی شاه‌کلید برای گشودنِ قفل‌های ذهنی و رفتاریِ جامعۀ امروز، محور حرکت خود قرار داده است و کتابی که پیشِ روی شماست، عصاره‌ای از این حرکت و تلاشی برای تجهیز شما در کارزار بزرگِ امروز است.

این کارزار، میدان نبردش نه فقط خاک‌ریزهای خاکی، که قلب‌ها و ذهن‌های ما و اطرافیانمان است. جنگ، جنگ روایت‌هاست؛ نبردی میان روایتِ امید و یأس، روایتِ عزت و تسلیم. خداوند از همۀ ما که با کتابش آشنا شده‌ایم، پیمانی گرفته است:لَتُبَیِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَکْتُمُونَهُ؛ «باید آن را برای مردم بیان کنید و کتمانش نکنید». این کتاب به شما کمک می‌کند تا ابتدا جان خود را از زلال وحی سیراب کنید و سپس، سفیر این آیه‌ها برای اطرافیانتان شوید و این پیام‌ها را به گوش جان دیگران نیز برسانید. این کتاب، یک جعبۀ مهمات فکری و معنوی برای شماست تا در این «جهاد تبیین»، با دلی قرص و بیانی رسا، وارد میدان شوید.

آیه بیست و چهارم

اِنَّ الَّذِینَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلَائِکَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا/فصلت، آیۀ 30

بی‌تردید کسانی که گفتند: «پروردگار ما خداست»، سپس پای حرفشان ایستادند، فرشتگان بر آنان فرود می‌آیند که: «نترسید و غمگین مباشید!»

این‌قدر خودت را لوس نکن! بلند شو و افسار اسب چموش زندگی‌ات را بکش! مگر نشنیده‌ای که خدا آدم‌های شُل و وِل را دوست ندارد؟ همان‌ها که با اولین نسیم، از راه به‌در می‌روند و منتظرند جهت باد را ببینند تا در چشم‌برهم‌زدنی قبله‌شان را عوض کنند. همان‌ها که روزی هزار بار از ترس مرگ، خودکشی می‌کنند. بلند شو که خدا طرف‌دار آدم‌های سرسخت و پوست‌کلفت است! همان‌ها که هیچ‌جوره شکست را قبول نمی‌کنند؛ همان‌ها که کمرشان زیر بارهای سنگین خم می‌شود، اما خم به ابرو نمی‌آورند، که طوفان برایشان شوخی است.

چرا وقتی گروهی اعلام می‌کنند «پروردگار ما اللّه است»، بلافاصله پس از آن، قرآن از «استقامت» حرف می‌زند؟ مگر چه اتفاقی می‌افتد؟ مگر این یک جملۀ اعتقادی شخصی نیست؟ مگر این موضع، منافع کسانی را به خطر می‌اندازد که باید برای ایستادن پایش هزینه داد؟

تاریخ با صدای بلند پاسخ می‌دهد: آری! جملۀ «رَبُّنَا اللَّهُ»، یک بیانیۀ سیاسی است که می‌گوید: «از این لحظه به بعد، ما فقط از یک قدرت دستور می‌گیریم و بقیۀ قدرت‌ها را به رسمیت نمی‌شناسیم.»

و اینجاست که دعوا شروع می‌شود؛ زیرا همیشه در تاریخ کسانی بوده‌اند که می‌خواستند «آقای عالم» باشند: مدیر و کارگردان زمین. خیال نکنید فرعونی که فریاد می‌زد <أَنَا رَبُّکُمُ الْأَعْلَی> (من پروردگار برتر شما هستم)، در رود نیل غرق شد و مُرد. نه، این تفکر هنوز زنده است. امروز هم فرعون‌هایی هستند که می‌خواهند حرف، حرف آنان باشد و همه مطیع آنان.

به همین دلیل، وقتی گروهی پرچم دیگری بلند می‌کنند و می‌گویند <رَبُّنَا اللَّهُ>، به آن‌ها برمی‌خورد. دعوا بر سر «ربوبیّت» و مدیریت جهان است و این دعوا بسیار جدی است. ساده‌لوحی است اگر کسی خیال کند می‌توان با لبخند و نظریه‌های فانتزی، این تعارض بنیادین را حل کرد. انگار وجود «دشمن»، یک خطای محاسباتی مرگ‌بار است.

بسیار خُب. ما می‌گوییم <رَبُّنَا اللَّهُ> و پای آن هم می‌ایستیم <ثُمَّ اسْتَقَامُوا>؛ اما سؤال اصلی اینجاست: آیا این ایستادگی جواب می‌دهد؟ آیا در برابر این فرعون‌های تا بن دندان مسلح می‌توان تاب آورد؟ اینجاست که یک عامل جدید و غیبی وارد میدان می‌شود: <تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلَائِکَةُ>. فرشتگان الهی به‌صورت مداوم و پیوسته بر کسانی که «استقامت» کرده‌اند، نازل می‌شوند. اما چه می‌آورند؟ سلاح؟ پول؟ نه. آن‌ها قدرت‌مندترین سلاح در جنگ‌های مدرن را به اردوگاه مؤمنان تزریق می‌کنند: سلاح آرامش راهبردی. <أَلَّا تَخَافُوا> (نترسید)؛ دشمن همیشه با ترساندن از آینده، حکومت می‌کند: «اگر مقاومت کنید، جنگ می‌شود»، «تحریم می‌شوید» و «منزوی خواهید شد». فرشتگان این سلاح را از کار می‌اندازند. به قلب مؤمنان اطمینان می‌دهند که آینده در دست خداست. <وَلَا تَحْزَنُوا> (اندوهگین نباشید): سلاح دوم دشمن، پشیمان‌کردن شما از گذشته است. «اگر سازش کرده بودید، این شهید را نمی‌دادید»، «این‌همه هزینه نمی‌پرداختید»، «فرصت‌ها را از دست دادید». فرشتگان این ویروس را هم پاک می‌کنند. به مؤمنان یادآوری می‌کنند که راهشان درست بوده و هیچ هزینه‌ای در راه خدا، خسارت نیست.

«امروز آمریکا قدرتش، هیمنه‌اش، ابهت ابرقدرتی‌اش در چشم ملت‌ها ریخته و ملت‌ها بیدار شده‌اند؛ جرئت و جسارت پیدا کرده‌اند. و عامل اصلی شما هستید؛ شما ملت ایران، شما جوان‌ها، که قیام کردید، ایستادید، انقلاب کردید، حرف حقی را زدید، پای آن حرف ایستادید.»[1]

عمل و زندگی با آیه

_ الگوبرداری کن: زندگی‌نامه علما و شهدا و دانشمندان را بخوان. ببین چگونه یک عمر پای یک حرف ایستادند تا به نتیجه رسیدند. این الگو، سوختِ استقامت توست.

_ از کم شروع کن: عضلۀ استقامت را با وزنه‌های سبک قوی کن. چهل روز بر یک عادت خوب (مثل خواندن پنج دقیقه قرآن) مداومت کن تا برای کارهای بزرگ‌تر آماده شوی.

_ رفیقِ همراه پیدا کن: یک دوست هم‌مسیر انتخاب کن. برای استقامت بر یک کار خوب (مثل ورزش یا نماز صبح) با هم قرار بگذارید و به هم گزارش دهید.

_ «چرا» را جلوی چشمت بگذار: هدفت را بنویس و جلوی آینه بچسبان. هر وقت سست شدی، به آن نگاه کن و از خودت بپرس: «برای چه شروع کردم؟

[1]. «بیانات مقام‌معظم‌رهبری در دیدار دانش‌آموزان و دانشجویان بسیجی»، 09/08/1386.