به گزارش ثریا دومین شب از برگزاری کنسرت ارکستر سازهای ایرانی بنیاد رودکی شامگاه شنبه بیست و هشتم شهریور با حضور تعدادی از هنرمندان شناخته شده موسیقی کلاسیک ایرانی، مدیرعامل خانه موسیقی و مدیرعامل بنیاد فرهنگی رودکی به میزبانی تالار رودکی تهران برگزار شد.

در ابتدای کنسرت «مشتاق و پریشان» که دومین شب از برگزاری تازه ترین پروژه اجرایی ارکستر سازهای ایرانی بنیاد رودکی محسوب می شد، تعدادی از هنرمندان جوان عرصه موسیقی به سرپرستی و رهبری ارکستر قاسم رحیم زاده نوازنده سنتور قطعاتی را در قالب آثار مرتبط با ساز و آواز، تک نوازی و چند تصنیف به خوانندگی اشکان کمانگری در قالب گرامیداشت زنده یاد علینقی وزیری موسیقی دان پیشگام کشورمان پیش روی مخاطبان قرار دادند.

«مقدمه و تمرین دشتی»، «ساز و آواز»، تصنیف «مشتاق و پریشان»، «چهار نوازی تار و بم تار (ردیف عالی وزیری، آواز دشتی)»، «ژیمناستیک موزیکال»، تصنیف «ای وطن»، «رِنگ گنجشک» قطعاتی بودند که در این کنسرت برای علاقه مندان اجرا شدند.

حسین خواس نوازنده سنتور، آیناز راثی نوازنده قانون، شهرزاد سپهری شایان نوازنده تار، علی افتخاری نوازنده تار، آرش پورمحمدی نوازنده تار، بهزاد گلشنی نوازنده کمانچه، مشکات نصیری نوازنده کمانچه، حسین شهریاری نوازنده کمانچه آلتو، عسل شاکری نوازنده قیچک، رضا احمدی نوازنده عود، سروش سلیمانی نوازنده بم تار، آرش مهدیه نوازنده تمبک و چاوش شمس نوازنده نی گروه نوازندگان ارکستر سازهای ایرانی در کنسرت شب گذشته را تشکیل می دادند.

اما یکی از نکات قابل توجه کنسرت ارکستر سازهای ایرانی رونمایی از چند سند تاریخی صوتی و تصویری دیده نشده از مرحوم علینقی وزیری با محوریت معرفی و عرضه بخشی از اسناد کمتر دیده‌شده تاریخ موسیقی معاصر در قالب مصاحبه با این هنرمند فقید و جریان ساز موسیقی کلاسیک ایرانی بود که در بخش اول برنامه با خوانش یادداشتی از علی صمدپور پژوهشگر و مدیرخانه پایور پیش روی مخاطبان قرار گرفت.

در این برنامه، بخش‌هایی از فیلم مستند ضبط‌شده و صدایی از کلنل علینقی وزیری به همت فوزیه مجد از پژوهشگران نامدار عرصه موسیقی برای نخستین‌بار پخش شد.

در متن نوشته شده از سوی علی صمدپور آمده بود: عوامل گوناگونی یک سند تاریخی را به متن مرکزی و محوری تبدیل می‌کنند و گاهی غیبت و دست‌نیافتنی بودن یک سند و آرزوی یافتنش ــ فارغ از آنکه روزی یافته شود یا نه ــ می‌تواند نقطه شروعی برای بازخوانی فقدانش باشد.

گاهی لحظه متجلی شدنش در حال، انقلابی در تاریخ نوشته‌شده ایجاد می‌کند و گاهی گواهی سندی نویافته، علی‌رغم پیام روشنش، مورد بی‌توجهی زمانه قرار می‌گیرد. امشب در کنار شنیدن آثاری از علی‌نقی وزیری، صدا و تصویری نیز از او خواهیم دید و شنید. جادوی حضور او امشب در این بزرگداشت، دست‌به‌دست دادن هزاران اتفاق است؛ چون به‌سادگی می‌شد آنچه امشب می‌بینیم و می‌شنویم حفظ نشود و خاموشی‌اش آغاز فراموشی‌اش باشد.

در ادامه یادداشت توضیحی مجد درباره باقی‌مانده فیلمی مستند درباره وزیری به به شرح زیر خوانده شد:

«در اوایل پاییز ۱۳۵۶، همایون شهنواز از کارگردان‌های تلویزیون ملی ایران با نگارنده تماس گرفت و اظهار کرد که می‌خواهد فیلمی از کلنل وزیری بسازد و محمدرضا لطفی در نقش پرسشگر و نگارنده فوزیه مجد، به عنوان مشاور موسیقی در این فیلم حضور داشته باشند. قبلاً با حسینعلی‌ ملاح موسیقی‌دان و خواهرزاده [وزیری]، دیدار کرده و خواستار ملاقات با [وزیری] شده بود. ملاح، کلنل را متقاعد کرد که شهنواز را بپذیرد و قرار شد نگارنده و پدر شهنواز در این ملاقات، شهنواز را همراهی کنیم. کلنل در منطقه دروس خانه داشت. در آغاز، کلنل زیر بار نمی‌رفت که از او فیلمی گرفته شود و بالاخره با پادرمیانی و استدلال حضار پذیرفت که جلوی دوربین حاضر شود. چندی بعد نخستین جلسه فیلمبرداری در خانه صورت گرفت و تا پایان سال ادامه پیدا کرد و یک یا دو جلسه موکول به سال نو شد که آن هم انجام شد. در اواخر اسفند ۱۳۵۶، شهنواز کلنل را به تلویزیون ملی ایران آورد و بخش‌هایی از فیلم‌های گرفته‌شده را نشان داد. متأسفانه فیلم نهایی را من ندیدم و پس از ۱۳۵۷ اوضاع سیاسی کشور دگرگون شد و متوجه نشدم که چه بر سر فیلم آمد.»

در ادامه یادداشت صمدپور عنوان شد: فیلمی که به لطف سامان بیات و حسین عطاران در اختیار خانه «پایور» قرار گرفته است، در واقع چند تکه راش سه‌چهار دقیقه‌ای از فیلم‌هایی به زمان حدودی ۱۶ ساعت است که حاصل چندین جلسه گفتگو با کلنل علی‌نقی وزیری است. کسی از اینکه این فیلم به تدوین نهایی رسیده و تبدیل به نسخه نهایی شده باشد تاکنون اطلاعی ندارد. مهم‌تر این بود که فوزیه مجد یک نسخه از صدای این فیلم را به‌طور کامل از کارگردان گرفته و نزد خویش برای سال‌ها نگهداری کرد و اخیراً که برای به سرانجام رساندن گردآوری‌های او قرار همکاری و مساعدت بستیم، متوجه این نوارها شدیم که بخشی عیناً مربوط به فیلم و بخش دیگری از آن کاست‌هایی است که خود خانم مجد از گفتگوهایی در خلال فیلمبرداری ضبط کرده است.

اکنون کارهای مرتب کردن و پیاده کردنشان در خانه پایور در حال انجام است. در این گفتگو که بالغ بر هزار دقیقه است، کلنل شرح مفصلی از زندگی شخصی، زندگی حرفه‌ای، اشخاص و اتفاقات هم‌عصرش می‌دهد و نکات بسیار بسیار مهم و شنیده‌نشده‌ای را طرح می‌کند که احتمال دارد در نظر بعضی پژوهشگران به بازنویسی و بازخوانی لحظه‌ها و تلقی‌های مهمی در تاریخ موسیقی ایران منجر شود.

ارکستر سازهای ایرانی از جمله مجموعه های مرتبط با بنیاد فرهنگی هنری رودکی است که از تیر ماه سال ۱۴۰۴ با هدف ارتقا جایگاه موسیقی اصیل ایرانی و بهره‌گیری از ظرفیت‌های نوازندگان و فارغ‌التحصیلان این حوزه و در پاسخ به تقاضای اهالی موسیقی با حضور پریچهر خواجه، علی بهرامی‌فرد، حسام اینانلو، قاسم رحیم‌زاده و امیرعباس ستایشگر (نماینده بنیاد رودکی) به عنوان اعضای شورای هنری فعالیت خود را از سرگرفته است.

بنا به آنچه در تعریف ساختاری فعالیت این مجموعه آمده است، ارکستر سازهای ایرانی با حضور جمعی از نوازندگان برجسته و استعدادهای جوان موسیقی ایرانی شکل گرفته است و در نظر دارد با اجرای آثار فاخر، بستری نو برای معرفی و ترویج موسیقی ملی فراهم آورد. این در حالی است که ارکستر سازهای ایرانی با توجه به ماموریت‌های تعریف شده در اساسنامه بنیاد رودکی، به منظور شناخت و به کارگیری استعدادهای موسیقی و همچنین ایجاد بستر فعالیت‌های حرفه‌ای هنری در تولید و عرضه‌ هنر تشکیل شده‌ است و تلاش دارد تا در جهت حفظ، احیا و اعتلای موسیقی ایرانی زمینه‌ساز حضور پررنگ‌تر موسیقی ملی در عرصه‌های ملی و بین‌المللی باشد.

عکس از رها احمدی است.