به گزارش ثریا در مواجهه با اتفاقات اخیر و پیچیدگی‌های خاصی که در صحنه این نبرد همه‌جانبه وجود دارد، تحلیل دقیق شرایط نیازمند یک اطلاعات کامل و نگاه جامع و قرآنی است. در این شرایط رجوع به قرآن و فهم معارف نجات‌بخش قرآن و عمل طبق این دستورالعمل الهی بسیار ضروری و مورد نیاز است.

در این فضا که همه ابعاد و زوایای امور برای ما روشن نیست، بیانیه شورای عالی امنیت ملی تأکید دارد که تصمیمات با نظر رهبری اتخاذ شده است؛ با این حال، در چنین بزنگاه‌هایی، موضع‌گیری صریح و بیان مستقیم ولیّ امر برای جامعه ایمانی بسیار روشنگر و راهگشا خواهد بود. مبنای قرآنی این مسئله در سوره نساء به روشنی بیان شده است؛ آنجا که در دل مباحث جنگی (آیات ۸۱، ۸۸ و ۸۹) به مدعیان دروغینِ اطاعت هشدار داده می‌شود و در آیه ۶۵ با قاطعیت تأکید می‌گردد که شرط اصلی و اساسی ایمان، تسلیم محض بودن در برابر حُکم ولیّ الهی است. فَلا وَ رَبِّکَ لا یُؤْمِنُونَ حَتَّی یُحَکِّمُوکَ فیما شَجَرَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ لا یَجِدُوا فی‌ أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَیْتَ وَ یُسَلِّمُوا تَسْلیما

و همچنین در آیه ۶۵ سوره انفال در زمانه رویارویی با دشمن بر اطاعت از ولی و پرهیز از اختلاف درونی تأکید می‌کند: وَ أَطیعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ ریحُکُمْ وَ اصْبِرُوا إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرین‌

بنابراین، در گام نخست، تنها قطب‌نمای حرکت در این میدان پیچیده، اطاعت مطلق از ولیّ امر است.

با پذیرش این اصل، قرآن کریم فرمول و الگوریتم دقیقی برای مواجهه با مسئله صلح و آتش‌بس ارائه می‌دهد. بر اساس آیه ۶۱ سوره انفال که می‌فرماید:

وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها وَ تَوَکَّلْ عَلَی اللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمیعُ الْعَلیم‌

پذیرش آتش‌بس دارای شروطی است. کلمه «جُنوح» در ادبیات عرب به معنای فرود آمدن پرنده و جمع کردن بال‌هایش است؛ به این معنا که دشمنِ مغرور باید از موضع تکبر پایین بیاید، دچار هزیمت و شکست شود و به عقب‌نشینی تن دهد. با نگاهی منصفانه به صحنه نبرد، آشکار است که دشمن تا حد زیادی این ضعف و استیصال را از خود نشان داده است. در چنین شرایطی، دستور قرآن این است که در صورت تمایل آن‌ها به توقف درگیری، شما نیز بپذیرید، اما با یک شرط کلیدی: توکل مطلق بر خداوند و پناه بردن به تضرع، دعا و معنویت. همچون زمزمه آیه شریفه: «رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَیْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَی الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ» (بقره: ۲۵۰)

همان‌گونه که رهبر معظم انقلاب در پیام ۲۱ اسفند ماه تأکید فرمودند، یاد خدا و توسل به اهل بیت (علیهم‌السلام) همان «اکسیر اعظم» و «کبریت احمر»ی است که رمز اصلی موفقیت در این مسیر به شمار می‌رود.

اما قرآن بلافاصله پس از طرح مسئله صلح، یک هشدار راهبردی در آیه ۶۲ سوره انفال صادر می‌کند: وَ إِنْ یُریدُوا أَنْ یَخْدَعُوکَ فَإِنَّ حَسْبَکَ اللَّهُ هُوَ الَّذی أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنین‌

یعنی فرضِ فریبکاری دشمن در زمان آتش‌بس یک فرض کاملاً جدی است. با این حال، خداوند به پیامبرش و جامعه اسلامی اطمینان می‌دهد که اگر در چارچوب فرامین الهی حرکت کنند، خدا برای دفع کید و فریب دشمن کافی است (حَسْبُکَ اللَّهُ). نکته بسیار مهم اینجاست که خداوند این کفایت و یاری خود را از طریق دو مجرا محقق می‌سازد: «نصرت الهی» و «حضور مؤمنین».

دقیقاً در همین نقطه است که برای تداوم این نصرت و جلوگیری از موفقیت فریبِ دشمن در زمان توقف درگیری‌ها، دو شرط حیاتی و سرنوشت‌ساز برای پیروزی در ادامه این جنگ مطرح می‌شود: نخست «حفظ اتحاد مقدس و حضور میدانی مردم» و دوم «حفظ آرایش جنگی و آمادگی برای جنگ»؛ شروطی که شالوده اصلی موفقیت در مراحل بعدی را تشکیل می‌دهند.

قرآن کریم در تبیین سازوکار نصرت الهی، در آیه ۶۳ سوره انفال می‌فرماید: وَ أَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِی الْأَرْضِ جَمیعاً ما أَلَّفْتَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لکِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَیْنَهُمْ إِنَّهُ عَزیزٌ حَکیم‌

بر اساس این منطق قرآنی، یاری خداوند صرفاً یک امداد غیبیِ انتزاعی نیست، بلکه به وسیله مؤمنینی رقم می‌خورد که قلب‌هایشان به یکدیگر گره خورده است. این الفت و پیوند مقدس قلوب، یک پدیده عادیِ اجتماعی نیست که با اسباب مادی ایجاد شود؛ بلکه معجزه‌ای الهی است که حضور میدانی، مستمر و یکپارچه مردم را به ابزار اصلی خداوند برای در هم شکستن هیمنه دشمن تبدیل می‌کند.

شرط دوم و بسیار راهبردی در این مقطع، «حفظ آرایش جنگی و آمادگی برای جنگ» است. در دوران توقف درگیری‌ها، بزرگ‌ترین آسیب برای جبهه حق، افتادن در دام روزمرگی، غفلت و رفاه‌زدگی است. آیه ۶۵ سوره انفال تکلیف جامعه را در این دوران به روشنی مشخص می‌سازد: یا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنینَ عَلَی الْقِتالِ

پیام صریح این آیه آن است که پذیرش آتش‌بس به معنای پایان یافتن تقابل نیست، بلکه فضای صلح باید کاملاً با حفظ «آرایش جنگی» عجین باشد. آحاد مردم و رزمندگان باید آمادگی کامل ذهنی و میدانی خود را برای ادامه نبرد حفظ کنند و به تعبیر قرآن، رویین‌تنانه با نسبت مقاومتِ «یک به ده» در میدان حاضر باشند. میدان جنگی که همانطور که دیدیم برکات و فرصت‌های بسیار زیادی را در دل خود داشت و دارد:

«کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ کُرْهٌ لَکُمْ وَعَسَی أَنْ تَکْرَهُوا شَیْئًا وَهُوَ خَیْرٌ لَکُمْ» (بقره: ۲۱۶)

«فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا» (انشراح: ۵و۶)

در این دوران نباید دچار غفلت شد و مهم‌تر از آن، باید با امیدآفرینی در برابر جنگ روانی دشمن ایستاد. آحاد مردم نباید سستی به دل راه دهند؛ چرا که قرآن با قاطعیت می‌فرماید: «وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ» (آل‌عمران: ۱۳۹)

آسیب‌شناسیِ آتش‌بس «جنگ ۱۲ روزه»، به صراحت هشدار می‌دهد که اگر جبهه خودی در فرصت‌های به دست آمده دچار سستی شود و انسجام و آمادگی رزم خود را از دست بدهد، نتیجه‌ای جز ضعف در پی نخواهد داشت.

برای تثبیت و پاسداری از این دو شرط بنیادین (اتحاد و آمادگی)، نیازمند یک شکرگزاریِ عملی هستیم. همان‌گونه که رهبر معظم انقلاب بارها بر قدردانی از نعمت‌ها تأکید داشته‌اند، نسخه شفابخش قرآن برای این مهم در آیات پایانی سوره آل عمران نهفته است. قرآن ابتدا در آیه ۱۰۳ می‌فرماید: